Τα φύλλα κιτρινίσανε και τα κλαδιά μένουν γυμνά.
Στο παγκάκι κάθομαι μόνος
και η φθινοπωρινή η μοναξιά στροβιλίζει τα φύλλα σαν δροσερός άνεμος
Γκρίζα σύννεφα κρύβουν τον ήλιο, πόση ελπίδα γεννάει ένα φθινόπωρο;
Η μοναξιά μοιάζει με τη βροχή.
Από κοιλάδες κι από λιβάδια στον ουρανό ανεβαίνει κι ύστερα,
από εκεί ψηλά, στην πόλη πέφτει.
Πέφτει την ώρα που το φως χαμηλώνει στους δρόμους,
κι ύστερα οι δρόμοι βάφονται πάλι με τα σκοτάδια,
την ώρα που την μοναξιά την παίρνουν τα ποτάμια…
