Το Αιώνιο Φορτίο

Ανοίξτε λοιπόν τα μάτια σας έστω και για μια μόνο φορά.

Ξυπνήστε και κοιτάξτε τον κόσμο σας και την εποχή σας.

Τίμια, με θάρρος και αγωνία, χωρίς τους παραμορφωτικούς φακούς του φανατισμού και του πάθους.

Τι βλέπετε;

Ένα πελώριο σαπιοκάραβο χωρίς μηχανές και χωρίς πανιά με σμπαραλιασμένο τιμόνι με σπασμένη πυξίδα ένα οικτρό ναυάγιο που μπάζει από παντού νερά και βουλιάζει αδυσώπητα μέσα στο βούρκο της ιστορίας ενώ στο κατάστρωμά του αυτοδιορισμένοι καπετάνιοι της κακιάς ώρας πλαστοί προφήτες κατασκευασμένοι από τεράστιες Διαφημιστικές εταιρείες και τρελοί πλοηγοί των πανηγυριών οδηγούν τα ανύποπτα πλήθη πίσω στις πιο σκοτεινές στιγμές του Μεσαίωνα.

Ο κόσμος σας ένας κόσμος τρελός.

Ένας ηλίθιος και δυστυχισμένος κόσμος όπου η παραφροσύνη περνιέται για λογική και η λογική καθημερινά διασύρεται σαν παραφροσύνη.

Ένας κόσμος βιαστικός, κυνικός, χυδαίος, ανόητος, επιπόλαιος, μια κοινωνία υπό κατεδάφιση που δολοφονεί καθημερινά την ελευθερία, στο όνομα της ελευθερίας που ακρωτηριάζει μέρα-νύχτα το ιερό σκήνωμα της δημοκρατίας εν’ ονόματι της δημοκρατίας, μια θλιβερή εμποροπανήγυρης όπου οι πάντες πουλάνε και αγοράζουν τα πάντα πάνω και κάτω απ’ τα τραπέζια όπου όλοι πουλάνε με ξύγκι και ζυγαριές και πληρώνουν μόνο με κίβδηλο χαρτονόμισμα.

Μια κοινωνία κουφών και τυφλών όπου οι νάνοι κατορθώνουν να περνιούνται για γίγαντες σκαρφαλωμένοι πάνω σε αόρατα ξυλοπόδαρα και στολισμένοι σαν καρνάβαλοι με τις χλαμύδες των μεγάλων ονειροπόλων.

Μια κοινωνία που σε κάθε γωνιά της αδίστακτοί αργυραμοιβοί και στυγνοί εργολάβοι των ιδεών την έχουν στημένη στα ανύποπτα πλήθη φορώντας τα μαλλιά ακάνθινα στεφάνια από πλαστικών και στεφανωμένοι με λαμπερά φωτοστέφανα κατασκευασμένα στα παρασκήνια από κρυμμένους λαμπτήρες νέον  και αλίμονο σας ου αι ημίν φαρισαίοι και υποκριτές αν πάψω για μια μέρα να σας αποκαλύπτω το ιερό σκήνωμα της αλήθειας.

 

Αλίμονό σας αν πάψω μια μέρα να σας αγαπώ και να σας λυπάμαι και αποστρέφοντας το βλέμμα μου από τον ωκεανό της οδύνη σας, επιτρέψω επιτέλους τον εαυτό μου να τελειώσει με αυτήν εδώ την αγχόνη που είναι η μοναδική μου περιουσία, ο μόνος μου σύντροφος και η μοναδική μου ελπίδα.

Αλίμονό σας τότε δυστυχισμένοι.

Σας γνωρίζω και με γνωρίζετε.

 Οδοιπορήσαμε στην ίδια έρημο κι ας με βλέπετε για  πρώτη μου φορά διότι η ψυχή μας βλέπει πιο μακριά από τα μάτια μας.

Όλοι αυτοί οι δαίμονες που σας βασανίζουν είναι γεννημένοι από σας τους ίδιους.

Κάθε εφιάλτης που ταράζει τα όνειρά σας είναι δημιούργημα των χεριών σας.

 Όλοι εσείς κατασκευάσατε μόνοι σας τα φαντάσματα που κάνουν τη ζωή σας μια καθημερινή κόλαση.

Ο πόλεμος που γεμίζει την ψυχή σας με τρόμο είναι σάρκα από τη σάρκα σας.

Δηλητηριώδης καρπός στο δέντρο του πάθους που ποτίζεται μέρα-νύχτα με τον ιδρώτα και το αίμα σας.

Ο πυρηνικός τρόμος είναι γέννημα του αρρωστημένου μυαλού σας και της νοσηρής φαντασίας σας.

Η αδικία, η πλεονεξία, η απάνθρωπη ανισότητα, η εκμετάλλευση, ο αυτάρεσκος πλούτος και η σπαρακτική φτώχεια, η πείνα και η σπατάλη, η τυφλή εγωπάθεια.

Η κούφια αλαζονεία.

Η γελοία περιπλάνησης στην καθημερινή κοσμική έρημο.

Όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα εγκλήματα είναι δικά σας δημιουργήματα.

Κι αν όλοι εσείς οι απλοί άνθρωποι σηκώστε τους ώμους με αθωότητα και ρίξτε το φταίξιμο στις ηγεσίες, στις κοινωνίες και τα συστήματα και πάλι η μεγάλη μερίδα της ευθύνης πέφτει στους ώμους σας γιατί όλα αυτά κοινωνίες, ηγεσίες, συστήματα είναι δικά σας δημιουργήματα.

Εκτρώματα που γεννοβολάτε εσείς οι ίδιοι.

Φαντάσματα ξύλινα το στα οποία γονατίζετε από το πρωί ως το βράδυ ταπεινοί ικέτες.

Είναι τεράστιες κυκλικές αίθουσες κατόπτρων που απεικονίζουν τον ένα και αδιαίρετο και μοναδικό άνθρωπο.

Θύτη κάθε κακού και ένοχο όλων των εγκλημάτων.

Μη φωνάξεις γιατί η έρημος δεν έχει αυτιά.

 

Κάποτε πρέπει να πάψετε, να πολεμάτε και να μισείτε.

Κάποτε πρέπει να πάψετε να σκοτώνετε και να πεθαίνετε.

Το μίσος σας οδηγεί στο δρόμο που δεν έχει επιστροφή.

Μην ξεχνάς.

Βία γέννησε βία.

Πόλεμος γέννησε πόλεμο.

Οδύνη γέννησε οδύνη.

Θάνατος γέννησε θάνατον εις τους αιώνας.