Η ζωή είναι μικρή.

Να κοιμάσαι νωρίς. Η μέρα ξεκινάει από το βράδυ.
Πριν πας για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. Μην την αφήνεις στην τύχη. Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. Μια φορά ζεις. Τίμα την.
Να έχεις τετράδιο με στόχους. Να το τηρείς ευλαβικά. Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις. Αυτοί είναι ο μπούσουλας της ζωής σου.
Γενικά να γράφεις. Σου κάνει καλό. Αλαφραίνει την ψυχή σου.

Να ξυπνάς νωρίς. Πολύ νωρίς. Εάν το μυαλό σου θέλει να χουζουρέψει να μην το ακούς. Να μάθεις να μη διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου. Να περνάει το δικό σου.
Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να του χαμογελάς. Και να του μιλάς όμορφα. Φίλος σου είναι. Ο καλύτερος που έχεις.
Να κατεβαίνεις για περπάτημα ή για τρέξιμο όπου κι αν μένεις. Τουλάχιστον για 20λεπτά. Ζεσταίνει τις μηχανές σου.
Να ακούς κάτι την ώρα που περπατάς. Εμπνευσμένες ομιλίες. Εμπνευσμένους ανθρώπους. Μ’ένα σμπάρο 2 τρυγόνια.
Να χαμογελάς σε αυτούς που συναντάς. Να τους λες καλημέρα. Κι ας μη σου λένε. Κάποιο λόγο θα’χουν.
Να κοιτάς την ομορφιά τριγύρω σου. Παντού υπάρχει.
Να φτιάχνεις ένα όμορφο πρωινό. Όχι μόνο για σένα.
Να μπαίνεις στο ντους και να το απολαμβάνεις. Να αφήνεις τις σκέψεις έξω.
Να ντύνεσαι όμορφα.

Να φροντίζεις τον εαυτό σου σαν να ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στον κόσμο. Είσαι. Απλά δε στο’παν.
Να βρίσκεις 15 λεπτά για να διαβάζεις. Κάθε μέρα. Περιόρισε τα social. Μην ανοίξεις τηλεόραση. Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχει χρόνος. Εσύ θα τον βρεις. Κανείς δεν στον χαρίζει. Όπως και τη ζωή.
Να πηγαίνεις στη δουλειά σου με κέφι. Ακόμα κι αν δεν τη γουστάρεις. Αν χρειαστεί να βρεις άλλη. Όσο είσαι εκεί όμως να την τιμάς. Έτσι τιμάς τον εαυτό σου.
Να παραδίδεις 10Χ τον μισθό σου. Ακόμα κι αν είναι μικρός. Για σένα το κάνεις.
Να δουλεύεις ομαδικά. Και να ζεις συλλογικά. Δεν γίνεται αλλιώς.
Να τρως δεκατιανό. Να σε προσέχεις σαν τα μάτια σου. Μια μπανάνα, ή ένα μήλο. Μην παραμυθιάζεσαι. Εύκολο είναι.
Να κάνεις παρέα με τους καλύτερους. Αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από σένα. Αυτό που θέλεις. Μην τους φοβάσαι. Μην τους ζηλεύεις. Αυτοί θα σε πάνε παραπάνω. Γίνεσαι αυτός που κάνεις παρέα. Βάλε τον πήχυ ψηλά.
Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου.

Να πίνεις μπόλικο νερό.
Και να αναπνέεις βαθιά. Να φουσκώνει η κοιλιά σου όταν το κάνεις. Κι ας μην είναι της μόδας.
Να βλέπεις λιγότερο τηλεόραση. Μια ώρα να κόψεις τη μέρα έχεις γλιτώσει 360 ώρες, δηλαδή 9 εργάσιμες εβδομάδες. Όταν οι άλλοι θα έχουν 12 μήνες εσύ θα έχεις 14.
Να μην πιστεύεις στην τύχη. Εσύ τη φτιάχνεις. Χώνεψέ το και θα αλλάξει όλη σου η ζωή.
Να τη ζεις τη ζωή. Όταν γελάς να γελάς. Όταν κλαις να κλαις, όταν πονάς να πονάς. Δεν είσαι από πορσελάνη. Δεν θα σπάσεις. Οι πορσελάνες είναι για τη βιτρίνα.
Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. Μην το φοβάσαι. Δεν είναι μοναξιά. Είναι κακό να μην μπορείς να κάτσεις μόνος σου μαζί του και να πρέπει να’χει κάτι πάντα ανοιχτό. Σαν να’χεις μουσαφίρη και να τον παρατάς μόνο. Όλες οι λύσεις είναι μέσα σου. Στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. Χαμήλωσε το θόρυβο. Κλείσε τη φασαρία και θα σου φανερωθούν. Ο Θεός είναι μέσα σου λένε. Αυτό εννοούν.
Να χρησιμοποιείς και το μυαλό σου και την καρδιά σου. Εσύ θα βρεις πότε το ένα και πότε το άλλο. Σαν τον καλό μάγειρα που ξέρει πότε να βάλει αλάτι και πότε πιπέρι.
Να σε βγάζεις βόλτα. Να σε πηγαίνεις σινεμά. Κι όπου αλλού γουστάρετε. Να νιώσεις ότι σε αγαπάς και σε τιμάς. Δεν το ξέρεις. Η ζωή σου είναι η σχέση σου με τον εαυτό σου.
Μη σκοτίζεσαι για τις γνώμες των άλλων. Να τις ακούς. Αλλά πρώτα να ακούς τη δική σου.
Να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι.
Να κάνεις πάντα μια καλή πράξη. Να βοηθάς τους τριγύρω σου. Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις. Η οικογένειά σου δεν σταματάει στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. Δεν γίνεται αλλιώς.

Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει τουλάχιστον 100. Να τις γράφεις όλες. Άμα δεν τις γράφεις φεύγουν. Θαύματα τα λέει ο Δάσκαλός μου. Το ότι περπατάς είναι ένα από αυτά. Γράψτο. Μην το προσπερνάς.
Μην κουτσομπολεύεις. Κοίτα τη δουλειά σου. Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις.
Να την ψάχνεις. Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις.
Να εξελίσεσαι κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου.
Να αγαπάς το διπλανό σου. Πρώτα όμως να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι. Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου.

Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες.
Μόνο αγάπη υπάρχει.
Γι’ αυτό είσαι εδώ.

Πηγή: https://www.facebook.com/groups/106640800009353/permalink/185122545494511/

Κείμενο: Xριστίνα Μακράκη.

Η Ιεροτελεστία Της Άνοιξης

Λέοναρντ Μπερνστάιν

Μια διαμάχη παλιά όσο κι η ιστορία είναι αν οι κοινωνικές συνθήκες διαμορφώνουν τα άτομα ή αν τα άτομα διαμορφώνουν τις κοινωνικές συνθήκες.

Η πιο εύκολη απάντηση είναι ότι το άτομο με την κοινωνία αλληλεπιδρούν διαρκώς.

Όμως υπάρχουν κάποιοι τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, όπου είναι εμφανές ότι κάποια άτομα -συνήθως τους αποκαλούμε μεγαλοφυΐες-
προκαλούν μια αλματώδη εξέλιξη, ανοίκεια κι εξωφρενικά ριζοσπαστική για την υπόλοιπη κοινωνία.

Πολλές φορές η κοινωνία τους απορρίπτει ή τους αποδέχεται αργά -ίσως και μετά θάνατον. Άλλες φορές οι νεωτεριστές προλαβαίνουν να απολαύσουν την αποδοχή, τη δόξα και το χρήμα.

Το βέβαιο είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που καταφέρνουν να αντιληφθούν, αλλά και να εκφράσουν, μια νέα εποχή πριν καν εκείνη υπάρξει.

Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι σίγουρα εκείνες της τέχνης. Γιατί στις τέχνες μπορεί να εκφραστεί η ιδιαιτερότητα πιο εύκολα απ’ ό,τι -για παράδειγμα- στις επιστήμες.

Συνέβη το 1913 στο Παρίσι, στο Champs-Elysées, όπου παρουσιάστηκε ένα χορόδραμα, σε χορογραφία του Νιζίνσκι, και σε μουσική του Ρώσου συνθέτη Ιγκόρ Στραβίνσκι.

Ήταν η Ιεροτελεστία της Άνοιξης, πιθανότατα το πιο ανατρεπτικό έργο στην ιστορία της παγκόσμιας μουσικής.

Στα πρώτα τέσσερα περίπου λεπτά ακουγόταν κυρίως ένα φαγκότο, να παίζει στις υψηλότερες περιοχές του οργάνου (όπου ηχεί σαν χαλασμένο κλαρινέτο). Το κοινό μουρμούριζε δυσαρεστημένο, αλλά περίμενε τη συνέχεια. Κι όταν ήρθε δεν τους άρεσε καθόλου.

Απ’ το τέταρτο λεπτό και μετά έγινε η πιο βάναυση μετατροπή της μουσικής, η ανατροπή κάθε κανόνα, από τον Πυθαγόρα και τον Πλάτωνα, ως τον Μπαχ και τον Ντεμπισί.

Το κοινό αντέδρασε σαν να βρισκόταν σε σχιζοφρενική κρίση. Όχι μόνο γιουχάριζε και φώναζε, αλλά ξεκίνησαν να επιτίθονται στους μουσικούς, καθώς και στους διπλανούς τους.

Η Γερτρούδη Στάιν, που βρισκόταν εκείνη τη μέρα στο θέατρο περιγράφει την κατάσταση ως εξής: «[…] Δεν μπορούσαμε ν’ ακούσουμε τίποτα πια. Ένας άντρας από το διπλανό θεωρείο, κατά τη διάρκεια μιας βίαιης φιλονικίας χτύπησε έναν νεαρό με το μπαστούνι του. Η κατάσταση ήταν απίστευτα άγρια.»

Τελικά χρειάστηκε να επενέβη η αστυνομία, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να εντείνει το πανδαιμόνιο. Η αναταραχή κόπασε μόνο όταν σταμάτησε η μουσική.

Η παράσταση παίχτηκε ακόμα πέντε φορές και κατέβηκε. Η κοινωνία δεν μπορούσε να καταλάβει τη μουσική του Στραβίνσκι. Ακόμα και μεγάλοι συνθέτες της εποχής, όπως ο Πουτσίνι, είπαν ότι αυτό είναι το έργο ενός τρελού.

Τι είχε κάνει ο Στραβίνσκι;

Σύμφωνα με τις ανακαλύψεις της νευροεπιστήμης (του 21ου αιώνα) για τον τρόπο που ο ανθρώπινος εγκέφαλος αντιλαμβάνεται τη μουσική, φαίνεται ότι ο Ρώσος συνθέτης -διαισθητικά, αφού δεν είχε επιστημονικές γνώσεις- βρήκε τον τρόπο να «χακάρει» τον εγκέφαλο και να τον αποδιοργανώσει -μουσικά και συναισθηματικά.

Όταν ακούς την Ιεροτελεστία της Άνοιξης νιώθεις σαν να έχεις πάρει LSD -και πιθανότατα κάποια άτομα πιο «ευαίσθητα» οδηγούνται σε παροδική ψύχωση.

Σαν να είναι ψυχότροπη ουσία, η μουσική αυτή διαστρεβλώνει την αντίληψη, αφού τίποτα δεν λειτουργεί «φυσιολογικά», έτσι όπως έχεις συνηθίσει ν΄ακούς.

Το πιο παράξενο είναι ότι πριν τον Στραβίνσκι είχε υπάρξει απόλυτη ανατροπή των μουσικών κανόνων. Το έκανε ο Σένμπεργκ, ο άνθρωπος που δημιούργησε την ατονική μουσική, και ενέπνευσε τον Στραβίνσκι.

Όμως εκείνος δεν θα έκανε καριέρα ως νευροεπιστήμονας. Γιατί η επανάσταση του τέλειωνε με την απόρριψη της τονικότητας.

Αντίθετα ο Στραβίνσκι χρησιμοποιεί τις γνωστές τονικότητες. Αφήνει για λίγο τον εγκέφαλο να πιστέψει ότι ζει στην πραγματικότητα, κι έπειτα ανατρέπει την πραγματικότητα, με διτονικότητες (σαν δυο διαφορετικές μουσικές που αντιμάχονται) και σκόρπιες ατονικότητες.

Ακόμα και τα ρυθμικά μοτίβα διαδέχονται το ένα το άλλο με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε μια σχιζοφρενική φλυαρία: Τα 9/8 γίνονται 5/8, που μετατρέπονται σε 3/8, και μόλις ο εγκέφαλος νομίζει ότι έχει «πιάσει τον ρυθμό», αλλάζουν απότομα σε 2/4, 7/4, 3/4 και ούτω καθεξής.

Είναι σαν να νομίζεις ότι είσαι ξύπνιος, αλλά τότε καταλαβαίνεις ότι κοιμάσαι, και ξυπνάς απ’ το όνειρο, αλλά δεν έχεις ξυπνήσει αληθινά, και ανοίγεις τα μάτια τρομαγμένος, αλλά συνεχίζεις να βλέπεις όνειρο.

Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης είναι «καφκική», αλλά με πολύ μεγαλύτερη συναισθηματική επίδραση απ’ τα βιβλία του Κάφκα.

Ήταν η στιγμή που γεννήθηκε η μοντέρνα μουσική, τόσο μοντέρνα που ακόμα προηγείται της εποχής μας.

Όμως η κοινωνία μπόρεσε να ενσωματώσει την ρηξικέλευθη αλλαγή. Στην πρώτη παράσταση ο διευθυντής της ορχήστρας πίστευε ότι ο συνθέτης είναι παράφρων και οι μουσικοί διαμαρτύρονταν για τις λανθασμένες παρτιτούρες. Όμως ο εγκέφαλος προσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα, στη νέα μουσική.

Λίγα χρόνια μετά ο Στραβίνσκι έγινε διάσημος. Το κοινό τον αποθέωνε και συνήθως μεταφερόταν έξω απ’ την αίθουσα πάνω στις πλάτες του πλήθους, πανηγυρικά πλέον.

Κομμάτια από την Ιεροτελεστία της Άνοιξης ακούγονται σε μία απ’ τις πρώιμες (και αριστουργηματικές) ταινίες κινουμένων σχεδίων του Disney, το Φαντασία (1940).

Τη μέθοδο του Στραβίνσκι ακολούθησαν πολλοί ορχηστικοί συνθέτες, καθώς και κάποιοι δημιουργοί της νέας «παράξενης» μουσικής, της τζαζ.

Σε κινηματογραφικές μουσικές, όπως εκείνες του Μπέρναρντ Χέρμαν στο Ψυχώ (του Χίτσκοκ) ή του Τζον Ουίλιαμς στα Σαγόνια του Καρχαρία «Jaws», διαφαίνεται η επιρροή του Στραβίνσκι.

Όμως κανείς από αυτούς δεν καταφέρνει να είναι τόσο «μπροστά απ’ την εποχή του» όσο ο Στραβίνσκι.

Αν δεν με πιστεύετε, κι αν σας φαίνομαι υπερβολικός, προσπαθήστε να ακούσετε όλη την Ιεροτελεστία της Άνοιξης (γύρω στα 35 λεπτά διαρκεί) δυνατά.

Τότε μόνο θα καταλάβετε.

Στη φωτογραφία ο Λέοναρντ Μπερνστάιν, λίγα δευτερόλεπτα πριν κλείσει την Ιεροτελεστία.

Υλικό άντλησα από το εξαιρετικό βιβλίο «Ο Προυστ ήταν νευροεπιστήμονας» του Τζόνα Λέρερ, εκδόσεις ΑΒΓΟ, όπου αναλύονται από νευρολογική σκοπιά οι δημιουργίες καλλιτεχνών της αβανγκάρντ.

Και για τους τολμηρούς:

Igor Stravinsky The Rite of Spring Leonard Bernstein

ΠΗΓΗ: https://sanejoker.info/2018/05/stravinski.html

Στα πόδια της

Ένα περίεργο επεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στις εφημερίδες, ένας άντρας πήγε σ’ ένα απ’ αυτά τα «σπίτια», πήρε μια γυναίκα, μα μόλις μπαίνουν στο δωμάτιο, αντί να γδυθεί και να επαναλάβει την αιώνια κίνηση, γονάτισε μπροστά της, λέει, και της ζητούσε να τον αφήσει να κλάψει στα πόδια της. Εκείνη βάζει τις φωνές, «εδώ έρχονται για άλλα πράγματα», οι άλλοι απ’ έξω δώστου χτυπήματα στην πόρτα. Με τα πολλά άνοιξαν και τον διώξανε με τις κλωτσιές – ακούς εκεί διαστροφή να θέλει, να κλάψει μπρος σε μια γυναίκα. Εκείνος έστριψε τη γωνία και χάθηκε καταντροπιασμένος. Κανείς δεν τον ξανάδε πια. Και μόνο εκείνη η γυναίκα, θαρθεί η αναπότρεπτη ώρα μια νύχτα, που θα νοιώσει με τρόμο ξαφνικά, πως στέρησε τον εαυτό της απ’ την πιο βαθειά, την πιο μεγάλη ερωτική πράξη μην αφήνοντας έναν άντρα να κλάψει στα πόδια της.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

(φωτογραφία: Κώστας Μπαλάφας)

απόσπασμα από το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη «Καντάτα», που ολοκληρωμένο περιλαμβάνεται στο βιβλίο Τάσος Λειβαδίτης, Ποίηση 1, (1950 - 1966), εκδόσεις Μετρονόμος.)

Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Στα πόδια της

Ερμηνεία: Θανάσης Παπακωνσταντίνου Μουσικοί: Κλέων Αντωνίου: ηλεκτρική κιθάρα Θανάσης Παπακωνσταντίνου: μπουζουκομάνα,samples

Από τον δίσκο : Mε στόμα που γελά 2018

ΠΗΓΗ: https://stithaghi.blogspot.gr/2012/09/blog-post_28.html?spref=f

Θεματική δισκογραφίες που έμειναν ανεξίτηλες στο χρόνο : The Pornography 1982 The Cure

Στις 4 Μαΐου 1982, οι The Cure κυκλοφόρησε το τέταρτο studio άλμπουμ τους, το Pornography. Ο δίσκος ήταν γεμάτος ζοφερό νιχιλισμό και σκοτεινή ψυχεδέλεια και συχνά λατρεύεται ως το καλύτερο έργο του συγκροτήματος από πολλούς οπαδούς και κριτικούς και θεωρείται αναδρομικά από τον Robert Smith ότι είναι το πρώτο ρεκόρ τριλογίας των δίσκων, συμπεριλαμβανομένης της Disintegration του 1989 και των Bloodflowers του 1999 .

Το Pornography ήταν το αρχέυπο πρότυπο ενός άλμπουμ "Goth" και η συνέχεια των προηγούμενων προσπαθειών του συγκροτήματος. το Faith του 1981, και το να στοιχειvmένο single "Charlotte Sometimes"

Ο Smith ήταν διανοητικά εξαντλημένος κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου: «Ήμουν σε πραγματικά καταθλιπτικό πνεύμα μεταξύ 1981 και 1982». Η μπάντα "είχε περιοδεύσει για περίπου 200 μέρες και κράτησε πάρα πολύ επειδή δεν υπήρχε ποτέ χρόνος να κάνουμε τίποτα άλλο".

https://www.youtube.com/watch?v=yuLPadKhHfU&index=2&list=PLZVCiDcSBlcg4Q8cREw5jlACtoETlP3NI

Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1915 στην Αμαλιάδα. Σπούδασε νομικά, αλλά δεν τέλειωσε τις σπουδές του, διότι αποβλήθηκε από το Πανεπιστήμιο με απόφαση της Συγκλήτου για τη δράση του «εναντίον της κοσμογονίας του Κονδύλη».

Έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1934. Από τότε, πέρασε από πολλές δοκιμασίες. Φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια στην Ασφάλεια Πατρών, τρομοκρατία στα ιταλικά στρατόπεδα. 

Στις  22 Οκτωβρίου 1951 κατηγορούνται για απόπειρα ανασυγκρότησης του Κομουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΚΚΕ), το οποίο -βάση του Αναγκαστικού Νόμου 509/1947- θεωρείται παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα, που δρα ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας και οδηγούνται σε δίκη. 

Στις  15 Φεβρουαρίου 1952  ανακοινώνει την ετυμηγορία... Εις θάνατον καταδικάζονται ο Νίκος Μπελογιάννης και επτά ακόμη κατηγορούμενοι.

Νωρίτερα στις 15 Νοεμβρίου ο πρόεδρος του έκτακτου στρατοδικείου Αντισυνταγματάρχης Ανδρέας Σταυρόπουλος είχε  ανακοινώσει την ίδια  ετυμηγορία, αλλά η απόφαση είχε προκαλέσει διεθνή κατακραυγή κι επαναλήφθηκε. 

 Ο 37χρονος Μπελογιάννης, ο οποίος παρακολουθεί την όλη διαδικασία μ' ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο χέρι, άψογα ντυμένος και με περισσή ευπρέπεια και ψυχραιμία. 

Τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Μαρτίου, ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλας ανακοινώνει στους Μπελογιάννη, Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση ότι η αίτηση χάριτος που υπέβαλαν απορρίφθηκε. Λίγο αργότερα οδηγούνται στο Γουδί, όπου και εκτελούνται δια τυφεκισμού στις 4:12 π.μ. Στο άκουσμα των πυροβολισμών, ο πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας κυριολεκτικά καταρρέει. Όλη η κινητοποίηση εντός και εκτός Ελλάδας δεν κατάφερε να αποτρέψει το γεγονός.

Τα άσχημα μαντάτα ταξιδεύουν γρήγορα μέχρι το στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων στον Αϊ Στράτη, όπου ζει εξόριστος ο Γιάννης Ρίτσος. Την ίδια μέρα θα γράψει το ποίημα Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο.

Με αφορμη την γιορτη της γυναικας μια μνεια στην HILDEGARD von BINGEN.

Η Hildegard von Bingen, ήταν ταλαντούχα ποιήτρια και συνθέτρια (συνέθεσε μουσική για 77 από τα λυρικά της ποιήματα/Symphonia Armonie celestium revelationum), συγγραφέας θεολογικών, επιστημονικών και ιατρικών κειμένων (με δύο πραγματείες πάνω στην ιατρική και τη φυσική ιστορία), φιλόσοφος, Χριστιανή μυστικίστρια, Βενεδικτίνα ηγουμένη, οραματίστρια και τελειωμό δεν έχει ο κατάλογος.... Το 1150 ίδρυσε το μοναστήρι στο Rupertsberg και το 1165 ένα στο Eibingen.

Γεννήθηκε το 1098 από ευγενείς γονείς στο Böckelheim (Δυτική Γερμανία) και πέθανε το 1179. Σπούδασε στο μοναστήρι των Βενεδεκτίνων στο Disibodenberg δίπλα στη μοναχή Jutta. Ήταν 15 χρονών όταν χρίστηκε μοναχή και στα 43 της μίλησε στον εξομολογητή της για τα οράματα που είχε από παιδί. Αυτός με τη σειρά του ανέφεφερε το γεγονός στον Αρχιεπίσκοπο του Mainz, η επιτροπή των θεολόγων επιβεβαίωσε την αυθεντικότητα των οραμάτων της Hildegard, και έτσι διορίστηκε ένας μοναχός (ο Volmar) για να την βοηθήσει να τα καταγράψει.

Η καταγραφή του έργου, με το όνομα SCIVIAS ("Scito vias Domini" "Know the Ways of the Lord") (1141-1152), αποτελείται από 26 οράματα που είναι προφητικά και αποκαλυπτικά. Είναι το πρώτο της χειρόγραφο έργο για τα οράματά της (έγραψε άλλα δύο), όπου τις 35 μικρογραφίες επιτήρησε η ίδια. Το βιβλίο τυπωμένο ανέρχεται σε 600 σελίδες!Αποτελείται από 3 μέρη. Το τελευταίο μέρος περιλαμβάνει 14 τραγούδια, μαζί με ένα μέρος του μουσικού δράματος που εκδόθηκε αργότερα με το όνομα Ordo Virtutum.

Το ORDO VIRTUTUM (έργο των Αρετών): Είναι μια από τις πιο γνωστές συνθέσεις της γραμμένο μάλλον γύρω στα 1151. Το ηθογραφικό αυτό έργο αποτελείται από μονοφωνικές μελωδίες που αφορούν την ανθρώπινη ψυχή και 16 αρετές. Υπάρχει επίσης και ένα ομιλούμενο μέρος για τον Σατανά. Οι μελετητές υποστηρίζουν ότι τον ρόλο του διαβόλου θα τον έπαιζε ο Volmar (μοναχός και δάσκαλος της Hildegard), ενώ η Hildegard και οι μοναχές θα έπαιζαν τα μέρη της Ψυχής και των Αρετών.

Είναι το πιο παλιό ηθογραφικό μουσικό έργο που σώζεται μέχρι τις μέρες μας.

Έχει μείνει γνωστή για τα οράματα που έβλεπε και για την ικανότητά της να προβλέπει το μέλλον.Θεωρείται από τις πρώτες προσωπικότητες, που συγκέντρωνε τα χαρακτηριστικά του "καθολικού ανθρώπου", όπως αυτά παρουσιάστηκαν στην Αναγέννηση.

Scivias ο χορός των αγγέλων

Συνέγραψε θεολογικά και βοτανολογικά κείμενα, ύμνους για τη Θεία Λειτουργία, ποιήματα, ιντερλούδια (τα παλαιότερα σωζόμενα) και ζωγράφισε εξαίρετες μικρογραφίες σε χειρόγραφα.

                    Hildegard von Bingen - Voices of Angels - Voices of Ascension

Την αποκάλεσαν την «πιο εξέχουσα φυσιοδίφη και την πιο πρωτότυπη φιλόσοφο της Δύσης του 12ου αιώνα».

Ήταν επίσης η πρώτη που μίλησε ανοιχτά και χωρίς μισογυνικές προκαταλήψεις για την γυναικεία σεξουαλικότητα.

Είναι μία από τις τέσσερις γυναίκες που κέρδισαν ποτέ τον τίτλο του Διδάκτωρ της Εκκλησίας.

Τιμάται τόσο από την Καθολική Εκκλησία, όσο και από την Αγγλικανική και Προτεσταντική ως αγία HILDEGARD von BINGEN, ή Σίβυλλα του Ρήνου.

η κρίση των ψυχών 

πρωϊνο τραγούδι

morning song-Κ.ΒΗΤΑ

Η ομορφιά πέρα από νότες έχει ήχο, τον ήχο των αυτοκινήτων που ποδοπατούν τη βροχή.

Oι νότες σε τρυπούν. Μικρές ρανίδες αίμα σου θυμίζουν πως ζεις και ονειρεύεσαι.

Μπορείς να δώσεις μια περιγραφή σε μοναχικές διαδρομές, νοσταλγικές ίσως από χρόνια περασμένα...από όνειρα παρατημένα.. αγάπες.. άλλες χαμένες, άλλες πληγωμένες, άλλες παρατημένες;

Υπάρχει όμως εκείνη η ηλιαχτίδα που ξεπροβάλλει για να σου δείξει τη διαδρομή...να σου δώσει ελπίδα, να σε κάνει να κλείσεις τα μάτια και να ονειρευτώ ξανά...να αγαπήσω ξανά..

Πάρε τα ερείπια και σκόρπισε τα στον ουρανό.

Λιγότερο θα ματώσεις απ' όσο όταν έχτιζες νωθρός, πεισματικός και στέρεος. Μα καθόλου novus. Μόνο παλιός, παλαιός και σίγουρα όχι απλός.