Πώς με πονάει αυτή η σιωπή.
Περισσότερο κι απ΄τις ακατοίκητες λέξεις,
τις πανύψηλες.
Αυτές που δεν υπάρχουν πια ,
στους κήπους με τις κερασιές.
Όλες ,πέρα από μένα.
Παραμιλώ τις λέξεις σου,
στις στάχτες του κήπου.
Πώς να ξεριζωθώ;
Σε παρακαλώ ,
επέστρεψέ μου τον εαυτό μου .
~στέλλα βρακά~
12-10-2013
