Δεν
ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα
του σπιτιού και με τα μάτια στους νεκρούς
τους δρόμους στυλωμένα. Αν είναι νά
’ρθει, θε να ’ρθει δίχως να νιώσεις από
πού, και, πίσω σου ζυγώνοντας με βήματα
σβησμένα, θε να σου κλείσει απαλά με τ’
άσπρα χέρια της τα δυο τα μάτια που
κουράστηκαν τους δρόμους να κοιτάνε,
κι όταν, γελώντας, να της πεις θα σε
ρωτήσει: «Ποια είμ’ εγώ;» απ’ της καρδιάς
το σκίρτημα θα καταλάβεις ποια ’ναι.
Δεν ωφελεί να καρτεράς. Αν είναι νά
’ρθει, θε να ’ρθει. Κλειστά όλα να ’ναι,
θα τη δεις άξαφνα μπρος σου να βρεθεί,
κι ανοίγοντας τα μπράτσα της πρώτη θα
σ’ αγκαλιάσει. Αλλιώς, κι αν έχεις
φωτεινό το σπίτι για να τη δεχτείς, Και,
σαν φανεί, να τρέξεις σ’ αυτήν και μπρος
στα πόδια της συρθείς, αν είναι νά ’ρθει,
θε να ’ρθει, - αλλιώς θα προσπεράσει!
ΚΩΣΤΑΣ
ΟΥΡΑΝΗΣ
