Hania Rani - Nostalgia
Κάθομαι εδώ και κλείνω τα μάτια,
αφήνοντας αυτόν τον ήχο να με τυλίξει σαν βροχή που χτυπά επίμονα το τζάμι.
Είναι ένας ρυθμός που δεν σταματά ποτέ, σαν το ρολόι στον τοίχο που μετράει τις
ώρες που γλιστρούν αθόρυβα. Αναρωτιέμαι πού πήγαν όλες εκείνες οι μέρες. Πώς
γίνεται να πέρασαν τόσα χρόνια και να νιώθω πως οι στιγμές έφυγαν σαν άμμος
μέσα από τα δάχτυλά μου, χωρίς καν να προλάβω να τις κοιτάξω στα μάτια;
Κάθε νότα είναι μια δική μου
σιωπή, μια δική μου απώλεια. Οι μέρες δεν χάνονται με θόρυβο, χάνονται μέσα σε
αυτή τη μόνιμη κίνηση που με παρασέρνει, στην επανάληψη μιας καθημερινότητας
που με καταπίνει. Κοιτάζω πίσω και βλέπω τον εαυτό μου σαν ξένο, σε δωμάτια που
δεν υπάρχουν πια, να γελάει με ανθρώπους που τώρα είναι μόνο σκιές. Είναι
τρομακτικό το πόσο γρήγορα το "τώρα" γίνεται "τότε" και οι
σιωπές ανάμεσα στις στιγμές γίνονται ο μόνος χώρος που μου απέμεινε για να
αναπνεύσω.
Εκεί ακριβώς, ανάμεσα στις
παύσεις, φυτρώνει η αναπόληση. Μια γλυκιά, επίμονη ανάγκη να γυρίσω πίσω, όχι
για να αλλάξω κάτι, αλλά για να ξανανιώσω εκείνη την άγνοια που είχα κάποτε. Η
νοσταλγία δεν είναι λύπη, είναι η απόδειξη πως όλα εκείνα τα χρόνια που χάθηκαν
άφησαν ένα σημάδι πάνω μου. Είναι ο τρόπος μου να κρατιέμαι από κάτι σταθερό,
ενώ όλα γύρω μου φθείρονται.
Σκέφτομαι πως η ζωή μου είναι
αυτή ακριβώς η μελωδία που εξελίσσεται και σβήνει, αφήνοντας πίσω της μόνο μια
ηχώ. Οι μέρες φεύγουν, τα χρόνια χάνονται, αλλά όσο μπορώ να κλείνω τα μάτια
και να νιώθω αυτή την εσωτερική δόνηση, τίποτα δεν έχει πάει πραγματικά χαμένο.
Όλα είναι εδώ, μέσα σε αυτή την αναπνοή, μέσα στο κενό που γεμίζει με μνήμη.
