Το τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε

Ο τελευταίος χρησμός της Πυθίας

 

Είπατε τώ βασιλεί,

χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά,

ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην,

ου μάντιδα δάφνην,

ουδέ παγάν λαλέουσαν.

Απέσβετο και το λάλον ύδωρ

  

Αλέξης Δαμιανός - Προσευχή 

Κύριε

Λίγη φωτιά ας έκαιγε στα στήθια μου

 για να προσευχηθώ

 και καυτερά δάκρυα να χύσω

 σαν τη θολή και κρύα βροχή.

 Κύριε, ας είχα τόση ζωή μέσα μου

 που να μαχαιρώνω την καρδιά που μ'αγαπά.

 

Κύριε,

 Ας ήμουν τόσο ζωντανός

 που να μπορώ γελώντας μ ' άσπρα δόντια

 στον ήλιο

 να σκότωνα τρία περιστέρια σου.

 Να μπορούσα για να ζεστάνω το κορμί μου

 να τάιζα τη φωτιά μου

 ένα ολάκαιρο έλατό Σου,

Κύριε.

Κύριε,

σαν δεν μπορώ να ζω

μισώντας τον καλύτερό μου

σαν δεν μπορώ να ζω αγαπώντας

ότι θα μ ' αφανίσει,

την πιο μεγάλη μου τρομάρα

πως θα μπορέσω ν' αντικρύσω Κύριε,

τον θάνατο;

Μια δυνατή φωτιά να καιόμουνα

που προτού γινώ η στάχτη μου

να ζεστάνω τους ζωντανούς Σου

Κύριε.

 

 

 

ΕΛΠΙΔΑ

 

Ολοζώντανος

σαν μαύρος κότσιφας

 στα νύχια του γερακιού

 να τραγουδήσω,

 με το ΘΑΝΑΤΟ μου τη ΖΩΗ.

 

Μια δυνατή φωτιά να καιόμουνα

 που προτού γινώ η στάχτη μου

 να ζεστάνω τους ζωντανούς σου Κύριε.

 

Αγάπη.