Δεν είχε άνοιξη φέτος.
Μόνο κάτι μέρες λευκές
με φωνές από παλιές πορείες
που ξεχάστηκαν στο αρχείο.
Τα λουλούδια άνθισαν πάλι,
χωρίς λόγο.
Έτσι κάνουν κάθε χρόνο.
Δεν τα νοιάζει αν περιμένουμε ακόμα.
Οι άνθρωποι χαμογέλασαν
στις στάσεις,
μα δεν μιλούσε κανείς.
Κάτι σαν σιωπή με χρέος μέσα της.
Κάποτε θα ‘ρθει εκείνος ο Μάιος.
Όχι μ’ εμβατήρια,
ούτε με σημαίες στις ταράτσες.
Θα ‘ρθει σιωπηλός,
σαν κούραση που ξεκουράζεται.
Κι εμείς —
λιγότεροι,
μα ίσως πιο αληθινοί.
