Νέο Έτος – Κοιτάζοντας την Πραγματικότητα Διαφορετικά

 

Κάθε άνθρωπος κουβαλά βεβαιότητες που δεν πέρασαν ποτέ από δοκιμή. Τις παρέλαβε έτοιμες, πριν μάθει να αμφιβάλλει, και τις έκανε μέρος του εαυτού του. Έτσι γεννιέται η ασφάλεια: όχι από κατανόηση, αλλά από επανάληψη.

Όσο αυτές οι βεβαιότητες μένουν ανέγγιχτες, ο κόσμος δείχνει τακτοποιημένος. Τη στιγμή όμως που κάποιος τις αγγίζει — όχι για να προκαλέσει, αλλά για να σκεφτεί — η ενόχληση εμφανίζεται. Όχι επειδή ειπώθηκε κάτι προσβλητικό, αλλά επειδή ειπώθηκε κάτι ασταθές.

Η σκέψη έχει την κακή συνήθεια να μετακινεί το έδαφος. Και όταν το έδαφος δεν το διάλεξες εσύ, πανικοβάλλεσαι. Είναι πιο εύκολο να απαξιώσεις εκείνον που ρωτά, παρά να ελέγξεις όσα κρατάς δεδομένα.

Οι απόλυτες θέσεις δεν απειλούνται από την αντίρρηση. Απειλούνται από την αμφιβολία. Από τον άνθρωπο που δεν χρειάζεται έτοιμες ταμπέλες για να σταθεί, ούτε προδιαγεγραμμένες γραμμές για να νιώσει ασφαλής.

Δεν είναι πρόβλημα να έχεις βεβαιότητες. Πρόβλημα είναι να μην αντέχεις την ύπαρξη κάποιου που δεν τις συμμερίζεται. Όχι επειδή σου επιτίθεται, αλλά επειδή αποκαλύπτει πόσο εύθραυστη γίνεται κάθε «αλήθεια» όταν μείνει μόνη της απέναντι στη σκέψη.

Και αν θέλεις να το δεις σε πιο μεγάλη κλίμακα, ακόμη και ο χρόνος που μετράμε είναι σχετικός: ενώ οι Χριστιανοί φέτος λένε 2025, οι Εβραίοι γιορτάζουν 5786, οι Μουσουλμάνοι 1447, οι Κινέζοι 4723 — μια υπενθύμιση ότι οι «βεβαιότητες» μας είναι συχνά μικρές στιγμές μέσα σε έναν κόσμο πολύ πιο αχανή από ό,τι νομίζουμε.

Ο Γιάννης Οικονομίδης ενηλικιώθηκε επιτέλους! Το Έπος της ωρίμανσης; Η ταινία Σπασμένη Φλέβα!

 

Το γεγονός ότι αυτή η συγκεκριμένη σελίδα φιλοξενεί κριτική για ταινία του Οικονομίδη από μόνο του είναι κοσμοϊστορικό!

 Είναι απίστευτο να βρίσκεις μια ταινία που σε κουνάει συθέμελα. Οι σημερινές παραγωγές είναι συνήθως βαρετές, προβλέψιμες και γεμάτες κλισέ. Όμως, η «Σπασμένη φλέβα» είναι ένα φιλμικό γεγονός που θα μείνει στην ιστορία.

Γιατί; Γιατί ο Γιάννης Οικονομίδης ενηλικιώθηκε και απεγκλωβίστηκε από τα ίδια του τα λάθη!

Αυτή η ταινία είναι εντελώς διαφορετική από ό,τι έχει κάνει στο παρελθόν. Τέρμα οι ατέλειωτες, κουραστικές βρισιές, τέρμα η υπερβολική φλυαρία και οι καρικατούρες χαρακτήρες  που έκαναν τις  προηγούμενες  ταινίες του να μοιάζουν με κάτι που  "το έχουμε ξαναδεί".

Ο Οικονομίδης μάς έδειξε επιτέλους ότι μπορεί να κάνει παγκόσμιας κλάσης κινηματογράφο. Αυτό το έργο είναι ένα αληθινό αριστούργημα!

Η «Σπασμένη φλέβα» είναι μια σύγχρονη τραγωδία που μιλάει με ωριμότητα για τη ζωή μας: τον ατομικισμό, το χρήμα και την τοξικότητα στις σχέσεις. Είναι μια σοκαριστική αλήθεια για το πώς ζούμε σήμερα.

Αλλά ας σταθούμε λίγο ακόμα στην αριστουργηματική σκηνοθεσία. Ο Οικονομίδης δεν έφτιαξε απλώς μια ιστορία, έκανε μια χειρουργική επέμβαση στα σπλάχνα του σύγχρονου κόσμου. Κάθε σκηνή, κάθε διάλογος, κάθε πλάνο είναι προσεκτικά μελετημένο για να δώσει μια πυκνή αίσθηση της πραγματικότητας.

Η ταινία λειτουργεί ως ένας φοβερός μεγεθυντικός φακός πάνω στην ελληνική κοινωνία, αποκαλύπτοντας τον τρόπο που η οικονομική πίεση διαβρώνει τις ανθρώπινες σχέσεις, μετατρέποντας τους ανθρώπους σε θύτες και θύματα ταυτόχρονα. Δεν υπάρχει γεγονός ή κοινωνικό φαινόμενο που να μην μπορεί να εξηγηθεί μέσα από αυτό το φιλμ. Ο Οικονομίδης έγινε δάσκαλος.

Τώρα, δυστυχώς, υπάρχει μια μεγάλη σκιά σε αυτόν τον θρίαμβο: ο Βασίλης Μπισμπίκης. 

Ενώ ο Οικονομίδης πήγε μπροστά, ο Μπισμπίκης έμεινε πίσω. Η ερμηνεία του ήταν άτονη, άψυχη και δεν έπιασε το βάθος του ρόλου. Ο Μπισμπίκης είναι η αιτία που η ταινία δεν έγινε το απόλυτο, τέλειο αριστούργημα, γιατί δεν μπόρεσε να ακολουθήσει το όραμα του σκηνοθέτη.

Όμως, το μυαλό του Οικονομίδη νίκησε. Το τέλος, με την τεράστια ειρωνεία του, όπου εμείς ξέρουμε την αλήθεια και οι ήρωες όχι, είναι η απόδειξη ότι ο Οικονομίδης είναι πλέον κορυφή.

Δείτε την ταινία, γιατί ο ώριμος Οικονομίδης μας έδωσε μια ταινία-καθρέφτη που θα σας αφήσει άφωνους!