Ο Ιδιόρρυθμος κόσμος του σκηνοθέτη Roy Andersson

Σε κανένα από όσους γνωρίζουν δεν έκανε έκπληξη η νίκη του σουηδού σκηνοθέτη Roy andersson στην 76η Μόστρα της Βενετίας του Αργυρός Λέοντας Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Ένας κόσμος συναρπαστικός όσο και ιδιόρρυθμος, γεμάτος σουρεαλιστικές εικόνες και ήρωες χαμένους στις υπαρξιακές τους αναζητήσεις, είναι ο κόσμος του σκηνοθέτη Roy andersson.

  

Με αφορμή αυτή τη νίκη θά κάνουμε μία αναδρομή στην την πορεία του, μέχρι στιγμής.

Its Not Easy Being Human - The Living Painting Of Roy Andersson

Ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος ξεκίνησε το 1967 να γυρίζει ταινίες μικρού μήκους και ταινίες τεκμηρίωσης (ντοκυμαντέρ). Παράλληλα το 1970, γύρισε την ταινία «Μια ερωτική ιστορία», στην οποία εξύμνησε τα συναισθήματα του έρωτα στην εφηβεία.Έχει γυρίσει μέσα σε 50 χρόνια μόνο 6 ταινίες τεκμηρίωσης (ντοκυμαντερ) και 6 μεγάλου μήκους.

Απο τις ταινίες τεκμηρίωσης (ντοκυμαντέρ) θα ήθελα να σταθώ μόνο στην τελευταία του του 1991 “ ο κόσμος της δόξας “ και να περιγράψω την αρχική σκηνή:

Οι άνδρες με τα γκρι κουστούμια, στέκονται πίσω από το φορτηγό ενώ παρακολουθούν γυναίκες, άνδρες και παιδιά να στοιβάζονται απρόθυμα μέσα σε αυτό. Οι άνθρωποι μπαίνουν γυμνοί και φοβισμένοι. Το κλάμα ενός παιδιού, τρυπάει τα αυτιά αλλά όχι και τις συνειδήσεις των παρευρισκομένων, που συμμετέχουν ενεργά στο δράμα των συνανθρώπων τους. Ένας από αυτούς κλωτσάει τη ράμπα νευρικά, για να επισπεύσει τη διαδικασία. Τελικά, οι μεγάλες πόρτες του φορτηγού κλείνουν. Ο ίδιος νευρικός άνδρας, τοποθετεί τον σωλήνα της εξάτμισης μέσα στο στόμιο εξαερισμού. Είναι ειδική κατασκευή για να δηλητηριάσει με τα καυσαέρια όσους βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην καρότσα. Το όχημα μαρσάρει και ξεκινά. Ακούγονται κραυγές αλλά οι κουστουμαρισμένοι δεν αντιδρούν. Μόνο ένας γυρίζει το κεφάλι του και κοιτά το φακό. Σε λίγο όλοι φεύγουν. Καμία αντίδραση. Κανένας διάλογος. Μόνο ενοχική σιωπή.  Είναι ένα σκληρό κατηγορώ για τους γραφειοκράτες της Ευρώπης που εστιάζει, σε όσους έχουν καταφέρει να συμβιώνουν με τις ενοχές και τη σιωπή, κυρίως σε θέματα ηθικής και ανθρωπιάς. Το δραματικό στιγμιότυπο, παραπέμπει στα ναζιστικά βασανιστήρια του Άουσβιτς. Ο Άντερσον, δημιούργησε εσκεμμένα αυτή την αίσθηση. Όπως έχει δηλώσει σε συνέντευξη του: «Προσπαθώ πολύ σκληρά να δείξω πως είναι να είσαι άνθρωπος»....

Η τριλογίας που τον καθιέρωσε κράτησε σε 14 χρόνια. Αυτές οι τρεις ταινίες που εξερευνούν την ανθρώπινη φύση, η κάθε μια με μοναδικό τρόπο. Ξεκινάει το 2000, με την ταινία «Τραγούδια από το δεύτερο όροφο». Ένα κινηματογραφικό ποίημα, εμπνευσμένο από τον περουβιανό ποιητή Cesar Vallejo, που πραγματεύεται την ανθρώπινη ανάγκη για ουσιαστική επικοινωνία. Βλέπουμε τους μηχανισμούς μια πόλης να σταματούν να λειτουργούν και να αυτοκαταστρέφονται. Έτσι, οι πολίτες της γυρνούν πίσω, σε φόβους και προκαταλήψεις του Μεσαίωνα. Ο συντηρητισμός τους κάνει να νιώθουν ασφαλείς και με αυτό τον τρόπο θεωρούν ότι προστατεύονται. Ανεξήγητα γεγονότα καθημερινής τρέλας κατακλύζουν μια πόλη, οι άρχοντες της οποίας θυσιάζουν μια παρθένα για να ξορκίσουν το κακό. Μέσα σ' αυτό το χάος, ο Καρλ, ο ήρωάς μας, αντιλαμβάνεται πόσο παράλογος είναι ο κόσμος και πόσο δύσκολο είναι να είσαι άνθρωπος.

Η δεύτερη ταινία ήρθε το 2007. Το «Εσείς οι ζωντανοί» κατέκτησε το βραβείο της επιτροπής του φεστιβάλ των Καννών. Η ταινία χαρακτηρίστικε μοναδική με τον τρόπο που χτίστηκε από το Roy Andersson και που χρειάστηκε τέσσερα χρόνια να ολοκληρωθεί χρόνια .  Κέρδισε το βραβείο της κριτικής επιτροπής στις Κάννες και πέντε βραβεία Guldbagge στη Σουηδία για την καλύτερη ταινία, κατεύθυνση, κινηματογραφία, σενάριο και ήχο.

Η ταινία απαρτίζεται από σαράντα έξι μακρόχρονες φωτογραφίες, παντρεύοντας τη σκληρή, ζοφερή κοινωνική κριτική με την παράνοϊα και τον σουρεαλισμό.Κάποιοι από τους χαρακτήρες μας κοιτούν και παραπονιούνται κατ’ ευθείαν σε εμάς. Το «You The Living» αναφέρεται στην ανθρώπινη ύπαρξη. Αφορά το μεγαλείο και την αθλιότητά της, την χαρά και την λύπη της, την αυτοπεποίθηση και τις αγωνίες της. Μια ύπαρξη για την οποία θέλουμε να γελάσουμε ή να κλάψουμε. Η ταινία είναι απλά μια τραγική κωμωδία ή μια κωμική τραγωδία για εμάς.

Το 2014 επιστρέφει με ένα ακόμα φιλοσοφικό ταξίδι. Στην ταινία του «Ένα περιστέρι έκατσε σε ένα κλαδί, συλλογιζόμενο την ύπαρξη του», ο σκηνοθέτης θέλει και πάλι να εξερευνήσει την ανθρώπινη υπόστασή, αυτή τη φορά, παίζοντας με την πραγματικότητα και τη φαντασία. Μας αφυπνίζει, κάνοντάς μας να σκεφτούμε πώς όταν απομονώνουμε τον εαυτό μας από τους άλλους χάνουμε, καθημερινά, δικά μας κομμάτια, χωρίς να μπορούμε να προσχωρήσουμε παρακάτω. Η ταινία κέρδισε το Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας. Την ίδια χρονιά, o Roy Andersson ήταν ένας από τους σκηνοθέτες που τιμήθηκαν με αφιέρωμα, από το 55 ο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και έτσι, το κοινό συμπεριλαμβανομένου και εμού είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει 5 ταινίες του.

Οσο αναφορά το «About Endlessness» του 2019 ο Roy Andersson σε διάρκεια μόλις 76 λεπτά σου φτιάχνει το σύμπαν. Ο σπουδαίος Σουηδός σκηνοθέτης μοιάζει με το υστερόγραφο της δικής του υπέροχης τριλογίας για την ανθρώπινη κατάσταση, ένα μικρό δείγμα ενός μεγάλου σινεμά.Κάθε πλάνο, κάθε σκηνή και κάθε βινιέτα είναι από μόνο του μια ιστορία, ένας πίνακας ζωγραφικής που παίρνει ξαφνικά ζωή, όλα μαζί, όμως, συνθέτουν το μεγάλο αφήγημα της ανθρώπινης κατάστασης, χωρίς αρχή και τέλος, μια συνεχής ροή από μικρές, καθημερινές, παράλογες, σουρεαλιστικές και υπέροχες στιγμές, όπου το ασήμαντο και το σπουδαίο, η χαρά και η λύπη, η ποίηση και η ματαιότητα της ύπαρξης μπλέκονται διαρκώς.

Υπό τους ήχους μιας άριας από τη Νόρμα του Μπελίνι, ένα ζευγάρι ερωτευμένων αιωρείται πάνω από μια βομβαρδισμένη Κολωνία. Ενας Καθολικός ιερέας έχει χάσει την πίστη του και αποτείνεται απελπισμένος σε έναν ψυχίατρο, ο οποίος όμως βιάζεται και θέλει να προλάβει το λεωφορείο. Τρία κορίτσια σταματούν έξω από έναν καφέ και χορεύουν ανέμελα. Ο Χριστός ξανασταυρώνεται στους δρόμους μιας γειτονιάς. Ενας πατέρας σταματάει μες στη βροχή για να δέσει τα κορδόνια των παπουτσιών της κόρης του καθ’ οδόν σε ένα πάρτι. Μια γιαγιά φωτογραφίζει τον εγγονό της. Ενας ανάπηρος πολέμου ζητιανεύει σε ένα σταθμό. Ενας ηττημένος στρατός οδηγείται σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ηττημένος από την Ιστορία ο Χίτλερ περιμένει το τέλος. Μια γυναικεία φωνή αφηγείται με voice over λυρικά και υπαινικτικά, σαν άλλη Σεχραζάντ, όλες αυτές τις ιστορίες και πολλές ακόμα, που συνεχίζονται, διακόπτονται ή μένουν μετέωρες.

Που πάει η μουσική όταν δεν την ακούμε πια ; Από το 1987 η καλύτερη Ελληνική Ραδιοφωνική Παραγωγή όλων των εποχών! Με τον Μενέλαο Καραμαγγιώλη

Αυτό ήταν το ερώτημα που έθεσε για πρώτη φορά το 1987 ο τίτλος της εκπομπής του Μενέλαου Καραμαγγιώλη από τη συχνότητα του Τρίτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Η απάντηση ερχόταν κάθε φορά με παιδικές φωνές που βιαζόταν να απαντήσουν ναζιάρικα, με αφέλεια αλλά και με τη σιγουριά των παιδιών: “Παντού...πουθενά...όπου να `ναι”.

Ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης είναι ραδιοφωνικός παραγωγός της εκπομπής “Πού πάει η μουσική όταν δεν την ακούμε πια;” στο Τρίτο Πρόγραμμα του “Αυτόματου Τηλεφωνητή” και σκηνοθετεί τη σειρά ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ “Συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρώπους”.

Ο Χατζιδάκις με ανακάλυψε λέει ο ίδιος από το «Πού πάει η μουσική όταν δεν την ακούμε;» που συνεχίζει μέχρι σήμερα. Βγήκαμε να φάμε μαζί με τον Γκάτσο και μου έκαναν ανάκριση. Έγινα μέλος μιας παρέας «αναρχικών» που ήταν ο Κούνδουρος, ο Χατζιδάκις και ο Μαμαγκάκης, και κάθε τόσο έμπαιναν και κάποιοι άλλοι. Βρισκόμασταν και κάναμε σκανταλιές. Στον Χατζιδάκι δεν έπαψα ποτέ να μιλάω στον πληθυντικό. Αλλά τις σκανδαλιές που κάναμε θα τις έκανα μόνο με έναν συμμαθητή μου. Ακόμα κι όταν κάναμε πιο σοβαρά πράγματα, τα χειριζόμασταν με έναν τρόπο εφηβικό.

Καθώς η κρυψώνα της μουσικής είναι δυσεύρετη, οι ακροατές του Τρίτου περίμεναν κάθε βδομάδα επί δεκαετίες να ακούσουν την απάντηση σε αυτή την παλιά απορία του Φελίνι που ξέφυγε από τη μεγάλη οθόνη και έγινε μια μοναδική εκπομπή, απάγκιο στα δύσκολα κυριακάτικα απόβραδα.

Και υπήρχε πάντα μια διαφορετική απάντηση στο ερώτημα του τίτλου έτσι όπως το ένα τραγούδι ακολουθούσε το άλλο, φωτίζοντας το διαφορετικά. Έτσι όπως τα λόγια και οι στίχοι τους συνέθεταν από την αρχή καινούρια λόγια και στίχους ανακαλύπτοντας κάθε φορά μια νέα εκδοχή. Έτσι όπως έδεναν μουσική και λογοτεχνικά αποσπάσματα, για να δημιουργήσουν μια “κινηματογραφική” ταινία, χωρίς εικόνα βέβαια, μα με δυνατό σενάριο, έναν ήρωα αφηγητή και προπάντων ένα υπέροχο soundtrack

Για πολλά χρόνια πίστευα ότι τις ραδιοφωνικές εκπομπές δεν τις άκουγε κανείς και αυτό μου έδινε την ελευθερία να τολμάω. Έτσι, λοιπόν, οι ταινίες που δεν μπορούσα να γυρίσω, οι ιστορίες που δεν μπορούσα να ζήσω, τα ντέρτια που είχα ως νέος, έβρισκαν τρόπο έκφρασης μέσα από αυτές το ραδιόφωνο. Κάθε εκπομπή έχει μία ιστορία κι ένα ολοκληρωμένο κινηματογραφικό σενάριο. Σαν το σάουντρακ μιας ταινίας που είναι φτιαγμένο για να σε κάνει να φαντάζεσαι τη δική σου ταινία, να βάζεις τις δικές σου εικόνες.Έκανα εκπομπές με άγνοια κινδύνου και με θράσος του τύπου «αφού κανένας δεν τις ακούει, ας τολμήσουμε».

Όταν ήρθε ένας νέος διευθυντής και θέλησε να τις σταματήσει, ετοίμασα μια αποχαιρετιστήρια εκπομπή. Άρχισαν να παίρνουν τηλέφωνα και έφτασαν 300 άτομα στην ΕΡΤ να διαμαρτυρηθούν για το τέλος της. Εκεί συνειδητοποίησα ότι υπάρχει ένα ετερόκλητο κοινό που την άκουγε, από ένα μοναστήρι που την έβαζε στα ηχεία για να ακούγεται στο προαύλιο μέχρι έναν οδηγό νταλίκας. Τα επόμενα χρόνια οι εκπομπές αυτές απέκτησαν μεγαλύτερο και πιο φανατικό κοινό.

Πώς τα καταφέρνεις και οι εκπομπές αυτές είναι χωρίς ημερομηνία λήξεως;
Μ’ αρέσει να ακούω πως οι εκπομπές αυτές δεν έχουν ημερομηνία λήξης κι ας είναι ψέμα. Σκεφτόμουν με τρόμο ότι τρία χρόνια τώρα γίνονταν επαναλήψεις εκπομπών δεκαετίας και βάλε με μουσικές και λόγια της εποχής εκείνης. Ευτυχώς αυτές οι εκπομπές -όπως και οι ταινίες- αυτονομούνται κι έχουν μια δική τους ζωή και παρουσία. Τις πιο πολλές φορές ακούγοντας παλιές εκπομπές, που επαναλαμβάνονται από το Τρίτο, εκπλήσσομαι κι εγώ σαν να τις ακούω για πρώτη φορά. Δεν είναι μάλλον ότι κινδυνεύει η μνήμη μου και αλτσαχαϊμεριάζω· είναι που κάθε εκπομπή όταν φτιάχνεται περιέχει ένα δικό της αυτόνομο και περίπλοκο σύμπαν που μέσα του μπορείς να βρεις καταφύγιο και απαντήσεις.

Πού το αποδίδεις;

Είναι που δε φοβήθηκα να βάζω παρά μόνο τα τραγούδια και τα λόγια που αγαπάω. Και μόνο αυτά. Κι όσα αγαπάμε αληθινά, δύσκολα παλιώνουν. Γίνονται διαχρονικά. Δεν το ξέρω αυτό την ώρα που ετοιμάζω το σενάριο της κάθε εκπομπής. Αφήνω να με οδηγεί κάθε φορά η ιστορία και ο ήρωας και η μουσική και με πάνε σε άγνωστα μονοπάτια που, αλλιώς, μάλλον θα είχα διστάσει να φτάσω. Για αυτό θεωρώ πως οι συγκεκριμένες εκπομπές δεν μου ανήκουν: ζουν μια δική τους ζωή και ανήκουν εξίσου στο Τρίτο Πρόγραμμα (ελπίζω κι εύχομαι να συνεχίσει να είναι νεραϊδοχώρι) και κυρίως ανήκουν στους ακροατές τους που τις οικειοποιούνται με έναν ιδιότυπο και συγκινητικό τρόπο από όταν τις άκουγαν σε κασέτες έως τώρα που μπορούν να τις βρίσκουν στο διαδίκτυο.

Ήταν πιο δύσκολο τώρα μετά από τόσα χρόνια που είχες να φτιάξεις εκπομπή ή είναι σαν το ποδήλατο και δεν ξεχνιέται;

Τα χρειάστηκα ετοιμάζοντας την πρώτη εκπομπή αυτού του κύκλου. Σαν να ήταν η πρώτη φορά που κάνω ραδιόφωνο. Την ετοίμαζα γεμάτος αμφιβολίες. Στο δρόμο για το στούντιο σκεφτόμουν ότι κάνω λάθος που επιμένω κι ότι μάλλον αυτό το παιχνίδι έχει τελειώσει για μένα μετά από τόσο μεγάλη απουσία. Το ανηφοράκι της ΕΡΤ έμοιαζε τελείως διαφορετικό, ο διάδρομος του Τρίτου άδειος, τα στούντιο (που σχεδίασε ο σπουδαίος καλλιτέχνης Μιχάλης Κατζουράκης στα μέσα του προηγούμενου αιώνα) μου φάνηκαν παρατημένα.

Και μόλις άναψε το κόκκινο «Εκπομπή»;

 
Μου κόπηκαν τα πόδια όπως πάντα. Όταν όμως άρχισε να στήνεται η εκπομπή, με τον μάγο ηχολήπτη Γιάννη Γιαλίνη, ένιωσα πως δεν είχα σταματήσει ποτέ να ηχογραφώ, πώς δεν έχει αλλάξει ο αιώνας, πως όπου να ‘ναι θα 'ρθει ο Χατζιδάκις να πει παρατηρήσεις και να βάλει φιτιλιές κι ο Σφέτσας κι οι παλιοί ηχολήπτες του Τρίτου που μου έμαθαν να κάνω ραδιόφωνο. Έχω ζήσει το ραδιόφωνο από όταν γινόταν με δίσκους lp και κασέτες και μαγνητοταινίες -που τις κολάγαμε με λευκή ταινία, με το χέρι- έως τα cd και τον νέο ψηφιακό και ιντερνετικό κόσμο. Η τεράστια αυτή αλλαγή, που αν την αναλογιστείς σε αφήνει άφωνο, δεν φρενάρει σε τίποτα τη μαγική και ψυχοτρόπα δύναμη του ραδιοφώνου που μπορεί να συνδυάζει όλα τα παρελθοντικά στοιχεία και να τα εντάσσει δημιουργικά σε κάθε νέα τεχνολογία.

Έχω εκατοντάδες κασέτες με ραδιοφωνικές εκπομπές του Μενέλαου Καραμαγγιώλη από το πάλαι ποτε Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ, με τον θρυλικό – πλέον – τίτλο:«Πού πάει η μουσική όταν δεν την ακούμε πια;».

Ανυπομονούσα να έρθει το απόγευμα της Κυριακής – στις αρχές της δεκαετίας του ’90 - για να ακούσω την κάθε φορά υπαρξιακού περιεχομένου εκπομπή του, με απίθανα θέματα και μουσικές εξαίσιες και την θεωρώ την καλύτερη Ελληνική Ραδιοφωνική Παραγωγή όλων των εποχών! 

Link για να ακούσεις εκπομπές του: 

https://vimeo.com/pausilyponfilms

https://archive.org/details/PouPaeiIMousikiOtanDenThnAkoumePia

https://archive.org/details/190703

https://www.pausilypon-films.gr/radio-shows/

Πηγές : 

https://tsalapetinos.blogspot.com/2014/03/blog-post_16.html

https://www.lifo.gr/print/athinaioi/178637/menelaos-karamaggiolis-den-ksero-ti-tha-pei-perithorio-ti-tha-pei-apagoreymenos-erotas

O φιλοσοφικός ποιητικός σκηνοθέτης Τερενς Μαλικ ξαναχτυπά με την νέα του Οσκαρική ταινία Α Hidden Life

Ο Terrence Frederick Malick, γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1943 και είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός κινηματογραφικών ταινιών και καθηγητής φιλοσοφίας.

Song To Song (2017)

Σε μία σταδιοδρομία πάνω από 40 ετών ο Μάλικ έχει σκηνοθετήσει μόλις 9 ταινίες μεγάλου μήκους (συμπεριλαμβάνοντας 1 ντοκιμαντέρ), και οι ταινίες του θεωρούνται αριστουργήματα από πολλούς.Γυρίζει ταινίες σε τόσο αραιά διαστήματα που κανείς αναρωτιόταν ενδιάμεσα αν ζει ή αν πέθανε, εξαιτίας και της παροιμιώδους αποχής του από συνεντεύξεις, φωτογραφήσεις, κοσμικές εκδηλώσεις – από κάθε είδους κοινωνικής ζωής γενικώς.

Ο Μάλικ ξεκίνησε την καριέρα του σκηνοθετώντας τις ταινίες Badlands (1973) και Days of Heaven (1978), οι οποίες έλαβαν διθυραμβικές κριτικές.

Badlamds (1973)

Το Badlands (1973), με τον Μάρτιν Σιν και τη Σίσι Σπέισεκ,είναι ένα γλυκό και συνάμα βίαιο οδοιπορικό στην ταραγμένη ψυχή δύο σφόδρα αντικοινωνικών και ερωτευμένων νέων, που προβαίνουν σε αλλεπάλληλες δολοφονίες. Δύο φυγάδες που σκηνοθετούν την αυτοκτονία τους, σκορπούν τον θάνατο και κυνηγιούνται αλύπητα ως το προδιαγεγραμμένο τους τέλος. Μία ελεγεία θανάτου, μυστηρίου, παράνοιας και αγάπης στα υπέροχα τοπία της Νότιας Ντακότα και της Μοντάνα, ένα διαλεκτικό ξαδερφάκι του Bonnie and Clyde.

Days Of Heaven (1978)

Το Days of Heaven, με βασικό πρωταγωνιστή τον, νεανία τότε, Ρίτσαρντ Γκιρ. Για μία ακόμη φορά, ο Μάλικ διηγείται την απελπισμένη διαδρομή ενός περιθωριακού ζευγαριού που εξ υφαίνει ένα σχέδιο για να πιάσει την καλή, με δυσάρεστη (εννοείται) κατάληξη.

Οι πειραματισμοί του Μάλικ στο μοντάζ, στους φακούς και στα κάδρα χαρίζουν ένα σπάνιας ομορφιάς οπτικό αποτέλεσμα, το οποίο ανταμείβεται με Όσκαρ Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης και Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών, αλλά δεν κερδίζει, σε πρώτο τουλάχιστον χρόνο, την αγάπη του κοινού.

The New World (2005)

Ενώ λοιπόν ο Μάλικ θεωρείται από τα μεγάλα ανερχόμενα αστέρια του αμερικάνικου arthouse ανεξάρτητου σινεμά, πραγματοποιεί ένα απονενοημένο διάβημα: εξαφανίζεται από τους πάντες και τα πάντα. Για να γίνουμε ολίγον πιο συγκεκριμένοι, ενώ ο Μάλικ βρισκόταν στο στάδιο του preproduction για την τρίτη του ταινία, με τίτλο Q, μετακομίζει αιφνιδίως στο Παρίσι, εγκαταλείποντας προσωρινά τη σκηνοθεσία, αρκούμενος στη συγγραφή σεναρίων. Χρειάστηκε να περάσουν 20 ολόκληρα χρόνια για να επιστρέψει ο Μάλικ στη σκηνοθεσία και μάλιστα, με τρόπο θριαμβευτικό.

The Red Thin Line (1998)

Η Λεπτή κόκκινη γραμμή (1998) απέσπασε 7 οσκαρικές υποψηφιότητες, κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στην Μπερλινάλε και καθιερώθηκε ως μία από τις εμβληματικότερες ταινίες των 90’s. Και το 2005 σκηνοθέτησε το The New World (2005), το οποίο αρχικά έλαβε μικτές κριτικές αλλά έπειτα γνώρισε μεγάλη κριτική αναθεώρηση.

Tree of Life - Opening scene - Universe Sequense - Lacrimosa 18:37 min

Το 2011, ο Μάλικ σκηνοθέτησε το κομψοτέχνημα συμπαντικών διαστάσεων Το Δέντρο της Ζωής, με all-star καστ (Κρίστιαν Μπέιλ, Ράιαν Γκόσλινγκ, Κέιτ Μπλάνσετ, Νάταλι Πόρτμαν κλπ) το οποίο κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών, έλαβε υποψηφιότητες για 3 Όσκαρ (συμπεριλαμβανομένου Καλύτερης Ταινίας) και το και συχνά κατατάσσεται ως μια από τις καλύτερες ταινίες του 21ου αιώνα.

To The wonder (2012)

Τα επόμενα χρόνια, σκηνοθέτησε τις πειραματικές ταινίες Το The Wonder (2012), Knight of Cups (2015) και Song to Song (2017), οι οποίες αρχικά έλαβαν μικτές ως αρνητικές αντιδράσεις, αλλά θεωρούνται αριστουργήματα από μερικούς.

Knight Of Cups (2015)

Τα τελευταία χρόνια πάντως, αυτός ο πιο εικαστικός, φιλοσοφικός και υπερβατικός «ποιητής της οθόνης», εμφανίζεται όλο και πιο συχνά μέσω των ταινιών του, οι οποίες μπορεί να μην έχουν την έντονη απήχηση που είχαν τα παλαιότερα αριστουργήματά του, πάντα όμως προσφέρουν πλάνα μοναδικής έμπνευσης και αισθητικής που σε κάνουν να ξεχνάς ότι εντός τους περιφέρονται μερικοί από τους πιο διάσημους σταρ του πλανήτη - από τον Μάρτιν Σιν και την Σίσι Σπέισεκ του Badlands, τον Ρίτσαρντ Γκιρ και τον Σαμ Σέπαρντ του Days of Heaven μέχρι τον Σον Πεν και τον Μπραντ Πιτ του The Tree of Life των πιο πρόσφατων ταινιών.

Voyage Of Time - Trailer (2016)

Στο Φεστιβάλ της Βενετίας του 2015 έκανε την πρεμιέρα του το μοναδικό ντοκιμαντέρ έως τώρα του Μάλικ το Voyage of Time, μία ταινία που ο ίδιος ο Μάλικ χαρακτήρισε «όνειρο ζωής που γίνεται επιτέλους πραγματικότητα». Οι απαρχές του κόσμου, το μυστήριο της γέννησης και το δέος μπροστά στον θάνατο παρελαύνουν με τον γνώριμο ποιητικό τρόπο μέσα από τον φακό του Μάλικ, ενώ αξιοσημείωτο είναι ότι η ταινία κυκλοφόρησε σε δύο βερσιόν: α) την ΙΜΑΧ 40λεπτη, στην οποία χρέη αφηγητή έχει ο Μπραντ Πιτ και β) τη μεγάλου μήκους γυρισμένη σε φιλμ 35mm, στην οποία τον ρόλο του αφηγητή κατέχει η Κέιτ Μπλάνσετ. Τα θέλγητρα του Voyage of Time δεν τελειώνουν εδώ, πάντως, καθώς ο Ένιο Μορικόνε ενώνει εκ νέου τις δυνάμεις του με τον Μάλικ, σχεδόν σαράντα χρόνια μετά το Days of Heaven.

A Hidden Life (2019)

Στα 76 του πλέον, ο μεγάλος Αμερικανός σκηνοθέτης, επιστρέφει στο Φεστιβάλ των Καννών εννέα χρόνια μετά το «Το δέντρο της ζωής» (The Tree of Life), με τη νέα του ταινία που έχει τίτλο "A Hidden Life" (Μια κρυμμένη ζωή) και αφηγείται την ιστορία του Αυστριακού αντιρρησία συνείδησης Φραντζ Γιάγκερστάτερ στη δίνη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Το πρώτο trailer που βγήκε ήδη είναι ένα trailer που καλλιεργεί την ψυχή για μεγάλες συγκινήσεις.

Το Hidden Life σημαίνει κρυφή ζωή και μιλά για τη ζωή ενός ζευγαριού τον Φραντς και την Φραντσίσκα, οι δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας, ζουν στην Αυστρία, είναι ερωτευμένοι, οι μέρες τους προχωρούν προς ένα φυσιολογικό μέλλον. Μέχρι που ξεκινά ο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος. Για την ακρίβεια λίγο πριν ξεκινήσει.

Είναι τότε που ο Χίτλερ δίνει διαταγή στις υποτελείς του Δυνάμεις του Άξονα να στρατολογήσουν τους άντρες τους και να τους ετοιμάσουν για πόλεμο απέναντι σε κάθε μη Άριο και σε όποιον αρνείται να τιμωρήσει τους μη Άριους.

Κάθε σπίτι στην Αυστρία ακούει το χτύπημα του ναζισμού. Ο Φραντς όμως, σε αντίθεση με την πλειοψηφία, αρνείται να χαρίσει την ψυχή του στην πολεμική μηχανή του Χίτλερ, αρνείται να ταχθεί με την πλευρά του Τρίτου Ράιχ

Το κάνει γνωρίζοντας ότι ζει σε εποχές που δεν υπάρχουν περιθώρια για αρνήσεις, για αντίσταση. Φυσικά συλλαμβάνεται και οδηγείται σε φυλακή, σε απομόνωση. Και βιώνει βασανιστήρια μέχρι να έρθει η μέρα που θα τον στήσουν στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Πρόκειται για μια επική απεικόνιση εσωτερικής δύναμης ενός ανθρώπου, ενός ανθρώπου που υπήρξε πραγματικά. Ο Φραντς Γιεγκερστέτερ τέθηκε απέναντι στο δόγμα του Τρίτου Ράιχ και πλήρωσε με τη ζωή του γι΄αυτό. Γνώριζε ότι ήταν απίθανο να επιζήσει για να περιγράψει τα όσα πέρασε. Γνώριζε ότι θα άφηνε τα παιδιά του ορφανά. Αλλά δε γινόταν διαφορετικά.

Όπως λέει και στο trailer «δε μπορώ να κάνω κάτι στο οποίο δεν πιστεύω». Ο Γιεγκερστέτερ ανακηρύχθηκε μάρτυρας από την Καθολική Εκκλησία όταν πια είχε τελειώσει ο πόλεμος, αλλά το πιο όμορφο αγίασμα το βρίσκει από τη σκηνοθετική φιλοσοφία και την πραγμάτωση του Τέρενς Μάλικ.

Κριτικοί και κοινό στις Κάννες έφυγαν ψυχικά συγκλονισμένοι από την αίθουσα όταν τελείωσε η ταινία.

Το Hidden Life αναμένεται να βγει στις ελληνικές αίθουσες στα μέσα Δεκεμβρίου με στόχο να δει κατάματα τα επόμενα Όσκαρ καθώς Ο Τέρενς Μάλικ βρίσκει αυτή τη χρυσή ισορροπία αν λάβουμε υπ΄όψιν τις κριτικές και ακόμα περισσότερο το trailer.

O Terrence Malick είναι ο μοναδικός εν ζωή ποιητικός σκηνοθέτης που μπορεί να συγκριθεί με τον Stanley Kubrick και τον Andrei Tarkovsky.

A Hidden Life - Trailer (2019)

o Αύγουστος της ποίησης

Έφτασε αυτός ο μήνας του καλοκαιριού, που πάντοτε, για κάποιο λόγο υπέρκειται των άλλων. Ίσως φταίει ο φόβος για το τέλος του καλοκαιριού, ίσως ο Αύγουστος να μένει στο μυαλό μας σαν μια τελευταία ευκαιρία να γίνουν όλα εκείνα που βάζαμε σε παύση τους μήνες που προηγήθηκαν. Όπως και να έχει ο Αύγουστος έχει την τιμητική του και στην ποίηση . Και για να είμαστε ειλικρινείς , είναι ο καλύτερος τρόπος να μιλήσει κανείς για αυτόν τον «ξεχωριστό» μήνα , που θα μπορούσε από μόνος του να είναι ένα νέο καλοκαίρι, στην απόπνοια του καλοκαιριού .

Παντελής Θαλασσινός - Αύγουστος είναι

Τον Αύγουστο είτε επειδή είναι τελευταίος μήνας του καλοκαιριού είτε επειδή θεωρητικά έχουμε το την πιο λαμπρή πανσέληνο είτε γιατί οι περισσότεροι είναι σε μια ευφορία ξενοιασιάς λόγω των διακοπών τους έχουμε μια έξαρση ρομαντισμού και κατά συνέπεια ποίησης.

Ορφέας Περίδης - Αύγουστος

Επέρχεται μια αιφνίδια, καταφανώς ανεξήγητη αναστάτωση. Μια βίαιη έκρηξη συναισθημάτων, μια έκρηξη ενθουσιασμού. Οι άνθρωποι αρχίζουν να ενδιαφέρονται για τα γοτθικά κτίρια και την ενδοσκόπηση και μια σειρά ασήμαντα πράγματα που μέχρι αυτή την στιγμή περνούσαν απαρατήρητα όπως οι μελισσούλες π.χ.

Εντελώς ξαφνικά αποκτούν νευρώσεις και γίνονται μελαγχολικοί· αρχίζουν να θαυμάζουν τις ανεξήγητες εκφάνσεις του διανοητικού αυθορμητισμού. Σημειώνεται μια γενική απομάκρυνση από την υφιστάμενη συμμετρική, καλαίσθητη, άψυχη κατάσταση πραγμάτων.

Δεν χωρεί αμφιβολία πως κάτι σημαντικό πρέπει να συμβαίνει, για να σημειωθεί μια τόσο μεγάλη στροφή της συνείδησης: από την ιδέα ότι υπάρχουν οικουμενικές αλήθειες, οικουμενικοί κανόνες για την τέχνη, προς μιαν ολότελα διαφορετική στάση απέναντι στη ζωή και απέναντι στη δράση.

Ελλη Πασπαλά - Αύγουστος 

Αναμφίβολα κάτι συνέβη. Ρωτώντας τι, μαθαίνουμε ότι τον Αύγουστο σημειώνεται μια μεγάλη στροφή προς την κατεύθυνση του αισθηματισμού, ότι επικράτησε ένα αιφνίδιο ενδιαφέρον για το πρωτόγονο και το απόμακρο —το απόμακρο τόσο σε χρονικό, όσο και σε χωρικό επίπεδο—, ότι επήλθε μια υπερεκχείλιση της νοσταλγίας για το άπειρο. Κάτι λέγεται για τη «συγκίνηση που ανακαλείται μες στη γαλήνη»· κάτι λέγεται —μα δεν είναι σαφές τι έχει αυτό να κάνει με όσα προανέφερα— για τα μυθιστορήματα του Scott, τις συνθέσεις του Schubert, τον Delacroix, για τις υπερφυσικές ιδιότητες, τον θαυμασμό για την ανήμερη διάνοια, τους παρανόμους, τους ήρωες, τον αισθητισμό, την αυτοκαταστροφή.

Έχουμε λοιπόν ένα πανηγύρι αντίστοιχο του καρναβαλιού , μια λαχτάρα για την όποια φυσική ζωή, αντίθετη προς την συμβατικότητα την νοσταλγία για τα περασμένα, την διάθεση προς την μελαγχολία.

Τελειώνω με το ερωτικό συναίσθημα, που παίρνει τον μήνα Αύγουστο μια ξεχωριστή θέση με διάφορες μορφές ανάμεσα στα ρομαντικά μοτίβα: την μορφή της θλίψης, της απογοήτευσης, της απόγνωσης.

Για τον ρομαντισμό δεν υπάρχει ευτυχισμένος έρωτας: η κακία του ανθρώπου, η κακία της κοινωνίας, η κακία της μοίρας, θα ’ρθει σε κάποια στιγμή να χωρίσει τους ερωμένους, να στήσει φραγμούς στην ένωσή τους, να καταστήσει δυστυχισμένο τον έναν τουλάχιστον από τους δυο. Η ερωτική δυστυχία είναι από τα πιο μόνιμα θέματα του ρομαντισμού.

Ο Κωσταντίνος Καβάφης συγκινείται από τον Αύγουστο και γράφει στο ποίημά του «Μακρυά»:
Δέρμα σαν καμωμένο από γιασεμί… Εκείνη του Αυγούστου – Αύγουστος ήταν; – η βραδιά… Μόλις θυμούμαι πια τα μάτια ήσαν, θαρρώ, μαβιά…
Α ναί, μαβιά∙ ένα σαπφείρινο μαβί, που ακόμα δε μ΄αφήνει ο Αύγουστος να λησμονήσω». Ο Καβάφης καταγράφει μια από τις πρώτες του ερωτικές μνήμες με συνοπτικό τρόπο συνδυάζοντας στο μυαλό του τον Αύγουστο με τον έρωτα και την ερωτική επιθυμία.

Ο νομπελίστας ποιητής μας, Οδυσσέας Ελύτης, αφιερώνει στο μήνα το ομώνυμο ποίημά του «Ο Αύγουστος», που συμπεριλήφθηκε στη συλλογή του «Τα Ρω του Έρωτα». Αλλά και σε πολλά άλλα ποιήματά του πολύ συχνές είναι οι αναφορές στις οπτικές και ηχητικές εικόνες του όγδοου μήνα.

Ο Αύγουστος ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά
Κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά
Αύγουστε μήνα και Θεέ σε σέναν ορκιζόμαστε
Πάλι του χρόνου να μας βρεις στο βράχο να φιλιόμαστε
Απ΄την Παρθένο στον Σκορπιό χρυσή κλωστή να ράψουμε
Κι έναν θαλασσινό σταυρό στη χάρη σου ν΄ανάψουμε
Ο Αύγουστος ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά
Κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά.
(Τα Ρω του Έρωτα).

Καθώς και στους προσανατολισμούς του αναφέρεται στη Σελήνη του Αυγούστου.
…Σαν να μόνο τα ονειρεύεται η Σελήνη
μα πραγματικά τα βλέπει εκείνη.
Και την ώρα που κλαίμε ή τα μάτια κλείνουμε να φανταστούμε τι
γραμμένο ακόμη απομένει κατακέφαλά μας να βρει
αναστεναγμός ακούγεται άλλος
κι από κει που πηγάζουνε οι ροδώνες
μια δροσιά μυριστική με συνοδεία κιθάρας χύνεται.
Ποταμός του Αυγούστου μες στις πεδιάδες.
Πού και πού επιπλέον σπίτια και συστάδες ανθρώπων που μισούνται
κι ερωτεύονται κάτω από τις φιστικιές ανάβουν
τα πάλαι ποτέ φιλιά
ξανά και ξανά στις μύτες των ποδιών ο ίδιος όρκος
και τα ίδια εναντίον της μοίρας λόγια πικρά…

Η Λούλα Αναγνωστάκη, θεατρική συγγραφέας και από τις σπουδαιότερες γυναικείες μορφές των ελληνικών γραμμάτων, αναφέρει στο ποίημα – Χάθηκα μες στη ζωή μου 

Αύγουστος, φώτα στην παραλία
τα πλοία φεύγουν για τα νησιά.
Φεύγουν οι φίλοι, φεύγουν τα πλοία.
Με γέλασες και είναι αργά.

Ήρθε ο Σεπτέμβρης, ήρθε ο χειμώνας
στην παραλία τη σκοτεινή.
Χάθηκα μέσα στη ζωή μου,
χάθηκες μέσα στη βροχή…

Ο Μάνος Ελευθερίου γράφει το ερωτικό – Παραμονές Δεκαπενταύγουστου –

Σαν τη λαίδη Μακμπέθ σε υπνοβασία
πιτσιλισμένη απ’ τον ασβέστη
στα μαλλιά και το φόρεμα.

Και τα δωμάτια μοσχοβολούσαν
παραμονές Δεκαπενταύγουστου.
Οι φωτιές της ροδιάς. Η αυλή με τη βρύση.
Τα μυρμήγκια που τρέχουν για να γλιτώσουν.
Τα σκούπιζες και τα ‘ριχνες στο κηπάκι
για να σωθούν.

Ωρα έξι το απόγευμα και μάζευες
την άγκυρα να ελευθερωθεί το σπίτι.

Ο Κώστας Κρυστάλλης, Έλληνας ποιητής και πεζογράφος της Νέας Αθηναϊκής σχολής, με την ιδιαίτερη γλώσσα του περιγράφει.

Κι’ απ’ όλα αυτά τα ονείρατα κι’ από τους πόθους όλους
Εφύτρωσε έναν Αύγουστο, σαν,παραδείσου κρίνος,
Που εγιόμωσε όλαις ταις καρδιαίς απ’ τη μοσχοβολιά του.
Την είδε ο ήλιος την αυγή που πρόβαλλε, ‘ςτήν πλάση
Κ’ έσκυψε και την φίλησε, κι’ απ’ το φιλί του εκείνο
Έβαψαν τα μαλλάκια της χρυσά, γιομάτα λάμψη.

Ο Γιόζεφ (Ιωσήφ) Αλεξάντροβιτς Μπρόντσκι, ρώσος ποιητής, κριτικός και μεταφραστής και βραβευμένος με βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1987, μιλάει για τους εραστές του Αυγούστου.

Οι εραστές τ’ Αυγούστου,
οι εραστές τ’ Αυγούστου με λουλούδια στα χέρια έρχονται,
τ’ αόρατα καλέσματά τους τραβούν στις αυλές,
οι εραστές τ’ Αυγούστου με κόκκινα πουκάμισα και μισάνοιχτα στόματα
τρεμοσβήνουν στα σταυροδρόμια,
εξαφανίζονται στα σοκάκια,
τρέχουν στις πλατείες.
Στους εραστές τ’ Αυγούστου
αχνοφέγγουν στη βραδινή ατμόσφαιρα
οι ερυθρόλευκες γραμμές των κεντημένων λουλουδιών πάνω
στα πουκάμισά τους,
φωτίζονται τ’ ανοιχτά παραθύρια στις σκοτεινές αυλές
κι αυτοί όλο πηγαίνουν κι όλο τρέχουν σε κάποιο κάλεσμα.

Ο Γίαννης Ρίτσος, από τους σημαντικότερους έλληνες ποιητές μας παραδίδει το πιο δικό του – Μεσημέρι Αυγούστου –

Πίσω απ’ τις γρίλιες είναι το μεγάλο μεσημέρι.
Τα σκόρπια σπίτια κάτασπρα, κ’ ένα κόκκινο
κάτω απ’ το λόφο. Λίγο πιο πάνω, ξέρουμε,
είναι η μεγάλη ασβεστωμένη μάντρα. Από κει
κατεβαίνει η δροσιά προς τους ευκάλυπτους, κ’ ένα άρωμα
από σάπια ροδάκινα σωριασμένα στο δρόμο.
Άξαφνα τα τζιτζίκια σώπασαν. Δυο ηλιοκαμένα σώματα
στ’ άσπρα σεντόνια. Βγάλε και το δαχτυλίδι σου –
μου πιάνει ένα δικό μου χώρο στο μικρό σου δάχτυλο.

Ο Νάνος Βαλαωρίτης, ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και θεωρητικός της λογοτεχνίας γράφει:

Πες μου, που πήγε ο Αύγουστος με τα καμπαναριά του,
το γέλιο που γέμιζε το σπίτι με βροχή.
Τώρα μας δίνει ο άνεμος γυμνή την αγκαλία του.
ως πρόσωπο που σκέπασε το μάρμαρο τη γη.
Πόσα σβησμένα βλέμματα κοιτάνε όταν κοιτάς
πόσα δεμένα στόματα μιλάνε όταν μιλάς.

Και τέλος, ο Νίκος Καββαδίας, στο ποίημά του «Federico Garcia Lorca», εκφράζει την οδύνη του για τον χαμό του σπουδαίου δραματουργού, που δολοφονήθηκε μήνα Αύγουστο.

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφώρι
Αύγουστος, ήτανε δεν ήτανε θαρρώ,
τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι.

Κάτω από τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές
και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια
τιε νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές,
τότες που σε έφεραν κατσίβελε, στη μπόλια

Αύγουστος - Νίκος Παπάζογλου

Σταύρος Τσιώλης Ο πιο μερακλής σκηνοθέτης της σύγχρονης ελληνικής «σινελαογραφίας»

Ο Σταύρος Τσιώλης δεν είναι πια ανάμεσα μας , έφυγε πλήρεις ημερών στα 81 του.Ο πιο μερακλής σκηνοθέτης της σύγχρονης ελληνικής «σινελαογραφίας» θα μείνει στην ιστορία για μερικές από τις πιο όμορφες, μερικές από τις πιο ξεκαρδιστικές και μερικές από τις πιο μαγικές ταινίες του ελληνικού σινεμά: Μια τόσο μακρινή απουσία, Έρωτας στη Χουρμαδιά, Ο χαμένος θησαυρός του Χουρσίτ Πασά και φυσικά, Ας περιμένουν οι γυναίκες.

Μίμης Πλέσσας, Νίκος Κούρκουλος, Μπέτυ Λιβανού, Σπύρος Καλογήρου, Φιλοποίμην Φίνος, Σταύρος Τσιώλης στην πρεμιέρα της «Κατάχρησης Εξουσίας»

Σπούδασε κινηματογράφο στη Σχολή Κινηματογράφου Τηλεόρασης Λ. Σταυράκου στην Αθήνα και από το 1958 δούλεψε ως βοηθός σκηνοθέτη σε 54 ταινίες, πολλές από τις οποίες της Φίνος Φιλμ.

Η πρώτη δική του ταινία, η οποία βασίστηκε και σε δικό του σενάριο ήταν Ο μικρός δραπέτης για τη Φίνος Φιλμ το 1968. Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία όμως, ήταν η «Κατάχρησις εξουσίας» δύο χρόνια αργότερα, με το Νίκο Κούρκουλο, τη Μπέτυ Λιβανού και τον Μάνο Κατράκη.

Αφίσα για τη «Ζούγκλα των Πόλεων» του 1970

Κατόπιν εγκατέλειψε τον κινηματογράφο για μια δεκαπενταετία και επανήλθε το 1985 με ταινίες που έκαναν ιδιαίτερη επιτυχία. Η ταινία του Μια Τόσο Μακρινή Απουσία απέσπασε έξι πρώτα βραβεία στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης 1985 ενώ οι Ακατανίκητοι Εραστές το 1988 παίχτηκε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης.

Οι ταινίες του έχουν ένα ιδιαίτερα προσωπικό στυλ καθώς βασίζονται στο λεπτό χιούμορ, τους αυτοσχεδιαστικούς διαλόγους και τη χρήση, πολλές φορές, ερασιτεχνών ηθοποιών. Ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στα σενάριά του αποτελεί η περιπλάνηση, αρκετές φορές στον τόπο καταγωγής του, την Αρκαδία. Σε πολλές ταινίες του χρησιμοποίησε ως πρωταγωνιστή τον Αργύρη Μπακιρτζή.

Η Δήμητρα Χατούπη με τη Μπέτυ Βαλάση στο «Μια Τόσο Μακρυνή Απουσία» (1985)

Το «Ας περιμένουν  οι γυναίκες» είναι η τελειότερη αποτύπωση της ελληνικής ηθογραφίας για τουλάχιστον μια εικοσαετία ή από τη Βόλβη στον Ίβιτς και τον Σημίτη, αν θέλετε.

Τα τέλη του 2015 ο Σταύρος Τσιώλης ανακοίνωσε την προσπάθεια γυρίσματος της νέας του ταινίας «Γυναίκες που περάσατε από εδώ», που θα γίνει με χρηματοδότηση crowdfunding που κλείνει την τριλογία «Γυναίκες» (μετά το Παρακαλώ Γυναίκες, μην κλαίτε και Ας περιμένουν οι Γυναίκες).

Ο Σταύρος Τσιώλης έχει γράψει στίχους για τραγούδια των ταινιών του αλλά για τραγουδιστές της λαϊκής μουσικής αλλά πάνω από όλα, ήταν ένας πολύ ωραίος τύπος…

Ας περιμένουν οι γυναίκες ( 1998 ) όλη η ταινία

O Λόγος του Domenico

Τι πρόγονος μιλάει μέσα μου; Δεν μπορώ να ζήσω ταυτόχρονα στο κεφάλι μου και στο σώμα μου. Γι 'αυτό δεν μπορώ να είμαι μόνο ένα άτομο. Μπορώ να νιώσω μέσα μου αμέτρητα πράγματα ταυτόχρονα.

Δεν έχουν απομείνει μεγάλοι δάσκαλοι. Αυτό είναι το πραγματικό κακό της εποχής μας. Το μονοπάτι της καρδιάς είναι σκιασμένο. Πρέπει να ακούσουμε τις φωνές που φαίνονται άχρηστες στους εγκεφάλους γεμάτους μεγάλους σωλήνες αποχέτευσης σχολικών τειχών, χαρτονομισμάτων και εγγράφων ευημερίας.

Το βούισμα των εντόμων πρέπει να εισέλθει. Πρέπει να γεμίσουμε τα μάτια και τα αυτιά όλων μας με πράγματα που είναι η αρχή ενός μεγάλου ονείρου.

Κάποιος πρέπει να φωνάξει ότι θα χτίσουμε τις πυραμίδες. Δεν έχει σημασία αν δεν το κάνουμε. Πρέπει να τροφοδοτήσουμε αυτήν την επιθυμία και να τεντώσουμε τις γωνίες της ψυχής σαν ένα ατελείωτο φύλλο.

Αν θέλετε ο κόσμος να προχωρήσει, πρέπει να κρατήσουμε τα χέρια. Πρέπει να αναμειγνύουμε το λεγόμενο υγιές με το λεγόμενο άρρωστο. Είστε υγιείς! Τι σημαίνει η υγεία σου; Τα μάτια όλης της ανθρωπότητας κοιτάζουν το λάκκο στο οποίο βυθίζουμε.

 Η ελευθερία είναι άχρηστη αν δεν έχεις το θάρρος να μας κοιτάξεις στα μάτια, να φάμε, να πιούμε και να κοιμηθείς  μαζί μας!

Είναι οι λεγόμενοι υγιείς που έχουν φέρει τον κόσμο στα πρόθυρα της καταστροφής. Ο άνθρωπος, ακούστε! Σε σας νερό, φωτιά και μετά στάχτες, και τα οστά στις στάχτες. Τα οστά και οι στάχτες!

Πού είμαι όταν δεν είμαι στην πραγματικότητα ή στη φαντασία μου; Εδώ είναι το νέο σύμφωνο μου: πρέπει να είναι ηλιόλουστη τη νύχτα και χιονισμένο τον Αύγουστο.

Μεγάλα πράγματα τελειώνουν. Μικρά πράγματα υπομένουν. Η κοινωνία πρέπει να ενωθεί και πάλι, αντί να είναι τόσο αποσυνδεδεμένη. Απλά κοιτάξτε τη φύση και θα δείτε ότι η ζωή είναι απλή.

Πρέπει να επιστρέψουμε στο σημείο που βρισκόμαστε, στο σημείο που πήραμε τη λάθος στροφή. Πρέπει να επιστρέψουμε στα βασικά θεμέλια της ζωής χωρίς να λερώσουμε το νερό.

Τι είδους κόσμος είναι αυτός, αν σας λέει ένας τρελός, ότι πρέπει να ντρέπεστε τους εαυτούς σας!

Μητέρα! Ο αέρας είναι αυτό το ελαφρύ πράγμα που κινείται γύρω από το κεφάλι σου και γίνεται πιο σαφές όταν γελάς.

Νοσταλγία (1983) - O Λόγος του Domenico

Δυσκολεύομαι εξαιρετικά να δηλώσω αισιόδοξος...

Είμαι σχεδόν βέβαιος, με τα σημερινά δεδομένα, ότι διανύουμε σαν είδος την τελευταία περίοδο της εξέλιξής μας επάνω σε αυτό τον πανέμορφο πλανήτη, καθώς όσο καθυστερούμε να αλλάξουμε ριζικά προσανατολισμό, τόσο πιο στρεβλά διαμορφωμένες, συμμορφωμένες και ανυποψίαστες θα είναι οι επερχόμενες γενιές και την ίδια στιγμή οι λιγοστοί αφυπνισμένοι καινοτόμοι οραματιστές και ακτιβιστές θα εκλείπουν όλο και πιο πολύ.

Το τραγικό και εγκληματικό γεγονός είναι το ότι ποτέ παλαιότερα δεν είχαμε τόσο σπουδαίες και σημαντικές τεχνολογικές δυνατότητες και μοναδικές ευκαιρίες, για να λύσουμε ουσιαστικά τα προβλήματά μας και ποτέ ίσως στο παρελθόν δεν ήμασταν τόσο ανόητοι και ανίκανοι, ν αντιληφθούμε την κρισιμότητα της εποχής μας και τις ευθύνες που μας αναλογούν.

Οι σύγχρονες κοινωνίες και μαζί και τα μυαλά των περισσότερων ανθρώπων κλείνουν, δεν ανοίγουν, θύματα του φόβου και της ανασφάλειας που το υπάρχον κατεστημένο επιβάλλει για να μπορεί να έχει τον έλεγχο.

Το ότι υπάρχουν και προβάλλονται, σχεδόν σαν καταναλωτικά προϊόντα και mainstream μόδες, επί μέρους επιφανειακές αλλαγές, οικολογικά "κινήματα", βιγκανισμός, φιλειρηνικές δράσεις, δράσεις για την κλιματική αλλαγή, τους πρόσφυγες, τη φτώχια, τα πράσινα "άλογα" και πάει λέγοντας, δεν σημαίνει, κατά τη γνώμη μου, ότι κάτι τέτοιο μπορεί να θεωρηθεί σαν σοβαρό δείγμα βαθιάς και ουσιαστικής κοινωνικής αλλαγής.

Όλα αυτά περισσότερο αποπροσανατολίζουν και ομαδοποιούν τους πολίτες, λειτουργούν σαν βαλβίδες κοινωνικής εκτόνωσης και καθυστερούν τις κρίσιμες και καθοριστικές αποφάσεις που η κρισιμότητα της εποχής απαιτεί.

Παγκόσμια και ολιστικά σχέδια και καινοτόμες επιστημονικές προτάσεις, σαν αυτή του Venus Project, δεν γίνονται αντιληπτές από τις μάζες, που εξ αιτίας άγνοιας και συμμόρφωσης, τις κατατάσσουν σε μη εφαρμόσιμες ουτοπίες ή σε κάτι που για να γίνει θα χρειαστεί να περάσουν πάρα πολλά χρόνια.

Υπάρχει δηλαδή ποτέ περίπτωση ν αλλάξει αυτός ο κόσμος αληθινά, αν δεν υπάρξει ένας νέος παγκόσμιος σχεδιασμός σε μια άλλη κατεύθυνση, η οποία θα περιλαμβάνει στις δομές της την αρμονική συνύπαρξη του ανθρώπου, της τεχνολογίας και της φύσης?
Υπάρχει ποτέ περίπτωση αυτός ο κόσμος ν αλλάξει και να λύσει τα προβλήματά του, όσο η τεχνολογία θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα μιας ελίτ αντί για το κοινό όφελος?
Υπάρχει ποτέ περίπτωση ν αλλάξει όσο οι φυσικοί πόροι του πλανήτη θα αποτελούν ιδιοκτησία λίγων και αντικείμενο κερδοσκοπίας?
Μπορεί ν αλλάξει ο κόσμος όσο θα λειτουργεί ανταγωνιστικά με μόνο στόχο του το κέρδος?
Μπορεί ν αλλάξει με τους κανόνες και τους όρους του μονεταριστικού καπιταλιστικού μοντέλου?

Γνωρίζεις πολλούς που να τους απασχολούν σοβαρά τα παραπάνω ερωτήματα?
Από την προσωπική μου εμπειρία, τουλάχιστον τα τελευταία δέκα χρόνια, γνωρίζω ελάχιστους ανθρώπους που να τους απασχολούν όλα αυτά και να διαθέτουν ολοκληρωτική θέαση του κόσμου μας.

Έχω λοιπόν την εκτίμηση ότι αν οι σημερινές γενιές δεν αποφασίσουν να τ αλλάξουν όλα, γιατί πολύ απλά πλέον μπορούν, αν δεν χρησιμοποιήσουν τις σπουδαίες σύγχρονες δυνατότητες για το κοινό όφελος, αν δεν μάθουν να συμβιώνουν αρμονικά με τα πάντα, τότε ίσως οι επόμενες γενιές να μην έχουν ποτέ ξανά αυτή τη μοναδική ευκαιρία.

Δυσκολεύομαι εξαιρετικά να δηλώσω αισιόδοξος...

Kείμενο: Tάσος πετρίδης

πηγή: https://www.facebook.com/groups/887830288031294/permalink/1279090995571886/